เขาเองก็ไม่พบว่าดวงตาเรียวยาวรูปหงส์คู่นั้นของตนปรากฏให้เห็นความอ่อนโยนอยู่ในนั้น
เขาดึงแขนของตนเข้ามาหาตัวเพื่อกอดหลินชิงเวยให้กระชับขึ้นอีกสองส่วน ให้ทั้งสองใกล้ชิดกันขึ้นอีกสองส่วน
ระยะนี้หลินชิงเวยได้ทำเรื่องราวมากมายทั้งที่เกี่ยวข้องและไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง นางแทบจะไม่ได้หยุดนิ่ง วันนี้เซียวจิ่นได้รับความทุกข์ทรมานอย่างสุดแสน ไม่ได้หมายความว่านางจะรู้สึกดีอันใด เซียวเยี่ยนเห็นท่าทางเหงื่อโทรมกายของนางแล้ว และเห็นท่าทางจดจ่อสมาธิของนางเช่นกัน ด้วยเป็นเพราะจดจ่อตั้งใจเกินไป ส่งผลให้จิตใจอ่อนล้าจนหลับไปบนบันไดหินหน้าประตู
เมื่อเหล่านางกำนัลลำเลียงอาหารมาถึงตำหนักบรรทมจึงพบว่าเซ่อเจิ้งอ๋องและหลินเจาอี๋ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว ฝ่าบาทบรรทมหลับไปแล้ว ย่อมไม่อาจเสวยสิ่งของเหล่านี้จึงได้แต่ยกของเหล่านี้กลับไปอย่างจนใจ
ทางด้านนี้เซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยเดินผ่านสวนเพาะพันธุ์ไม้ตัดเข้าสู่ทางที่ใกล้กับตำหนักอวี้หลิง ที่แท้ระหว่างตำหนักบรรทมของเซียวจิ่นและตำหนักบรรทมของเซียวเยี่ยนมีเส้นทางลัดเช่นนี้ถึงกัน ย่นย่อระยะทางแล้วยังมิต้องผ่านประตูหลักอีก เซียวเยี่ยนอุ้มหลินชิงเวยพลิกตัวเข้าไปทางหน้าต่าง
ยามนี้นางกำนัลกำลังเข้ามาจุดโคมไฟด้านนอกตำหนักอี้หลิงตามปกติ ส่งผลให้โคมไฟใต้ชายคาเรือนถูกจุดให้สว่างขึ้น เพื่อให้เซียวเยี่ยนมองเห็นทางชัดเจนไม่ว่าจะกลับในเวลาใด
พวกนางไม่รู้ว่าเซียวเยี่ยนได้กลับมาแล้ว
