้นางจึงนอนหลับอย่างเป็นสุข
ท่ามกลางราตรีอันยาวนาน เซ่อเจิ้งอ๋องของพวกเราไม่มีที่นอน จึงได้แต่นั่งอยู่ริมเตียงมองนางเงียบๆ กระโปรงของนางเหมือนดอกกล้วยไม้สีเขียวที่กำลังเบ่งบานอยู่บนเตียงของตน เส้นผมดำขลับราวกับน้ำหมึกของนางแผ่สยายลงบนหมอนของตน
เซียวเยี่ยนอดที่จะพิศดูใบหน้าของนางไม่ได้ เส้นผมบนหน้าผากของนางตกลงมาด้านข้าง ใบหน้าเรียวเล็กดูเหมือนมีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น คนลักษณะเช่นนี้มีตัวตนเหมือนหยกชิ้นหนึ่ง ให้ความรู้สึกน่าทนุถนอมราวกับเพียงตกลงไปก็แตกร้าว
