สมุนไพรโสมนี่เอง ชิงเวยเจ้าคงไม่ได้นำโสมอายุห้าร้อยปีที่เจิ้นมอบเป็นรางวัลให้เจ้ามาหมักดองน้ำสุมนไพรนี้เพื่อให้เจิ้นใช้กระมัง?”
หลินชิงเวยพูดอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “เอ๊ะ หม่อมฉันคีบผิดแล้วเพคะ” ดังนั้นนางจึงใช้ที่คีบนั้นควานหาในไหสมุนไพรอีกครู่หนึ่ง เมื่อหยิบขึ้นมาดูครานี้เป็นงูหางกระดิ่ง เดิมทีลวดลายและสีสันของงูชนิดนี้เป็นที่ดึงดูดสายตาแก่ผู้พบเห็นอย่งาที่สุด แต่มันถูกดองอยู่ในน้ำสมุนไพร จึงทำให้ลวดลายบนร่างกายของมันจืดจางลงเล็กน้อย ทว่ากลับทำให้เซียวจิ่นตื่นตระหนกตกใจ
หากขาของเซียวจิ่นสามารถเดินเหินได้เองแล้วละก็ เขาย่อมต้องถอยทัพกลับไปแน่นอน
หลินชิงเวยปล่อยงูลงไปในไหสมุนไพร แล้วคีบสัตว์มีพิษชนิดอื่นๆ ขึ้นมา อย่างเช่น แมงป่อง หนอน มด เป็นต้น เซียวจิ่นมีสีหน้าขาวเผือด เขาพูดอย่างฝืนทำให้หนักแน่น “เร็วเข้า เริ่มเลยเถิด เจิ้นไม่อยากดูแล้ว”
หลินชิงเวยวางที่คีบไม้ลงแล้วฝังเข็มลงบนขาของเซียวจิ่นเพื่อเป็นการทะลวงจุดชีพจรบนขาของเขา “ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้หม่อมฉันได้ทูลฝ่าบาทแล้วว่า กระดูกขาของฝ่าบาทมีลักษณะผิดรูป อีกทั้งยามนี้ได้ยึดติดไปกับกล้ามเนื้อและสูญเสียประโยชน์ของมันมาเป็นเวลายาวนาน ประเดี๋ยวหม่อมฉันจะให้ฝ่าบาทแช่ขาของพระองค์ในไหสมุนไพรเป็นเวลาสองชั่วยาม ให้กระดูกและกล้ามเนื้อบนขาของพระองค์คลายตัวอย่างเต็มที่ แน่นอนว่าระหว่างนั้นจะเจ็บปวดอย่างยิ่งยวด พระองค์จะมีความรู้สึกว่าขาค่อยๆ ถู
