ั่นเอง
หลินเสวี่ยหรงเพิ่งจะเริ่มหวาดกลัวอย่างแท้จริง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวของนางมองหลินชิงเวยด้วยความแค้นเคือง นางร้องคำรามว่า “หลินชิงเวย ต่อให้ข้าเป็นผีก็ไม่มีวันละเว้นเจ้า!”
ต่อมาเมื่อดินโคลนขึ้นมาถึงปลายคางของหลินเสวี่ยหรงพ่อบ้านผู้ดูแลจึงนำคนรีบรุดมาถึง เขามองไปที่บ่อน้ำแล้วรีบเรียกให้คนไปนำไม้ไผ่มายื่นไปถึงเบื้องหน้าหลินเสวี่ยหรง ให้นางจับไม้ไผ่ไว้ให้มั่นมือ จากนั้นดึงตัวนางขึ้นมา
เมื่อร่างของนางล้มลงบนขอบบ่อน้ำอย่างหมดเรี่ยวสิ้นแรง นางยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว
[1] หมายถึงปลาคราฟ
[2] หมายถึงใบบัวบก
