ะทั่งจะหลบๆ ซ่อนๆ ก็ทำไม่ได้แล้ว”
เซียวอี้ดูสีหน้าท่าทางของหลินชิงเวย เขามองไม่เห็นพิรุธแม้แต่น้อย
แต่เขามักจะรู้สึกเสมอว่า เรื่องราวมิได้ง่ายดายเช่นที่นางพูดมา
เมื่อเห็นว่าถามไปก็ไม่ได้อะไรมากไปกว่านี้ เซียวอี้จึงเลิกถามไปเอง รอจนหลินชิงเวยกินจนอิ่มแปล้ จากนั้นก็ถึงเวลาให้เขาได้รับการปรนนิบัติรักษาให้คุ้มค่ากับเงินหนึ่งหมื่นตำลึง
หลินชิงเวยดูผ้าพันแผลบริเวณข้อมือและหน้าอกของเขา บนบาดแผลมีร่องรอยแดงจริงๆ แต่ไม่ถึงกับบาดแผลปริแตกมีเลือดไหลออกมาซึ่งถือเป็นภาวะปกติอย่างหนึ่ง
