จอาว่าใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนมองหน้านางและพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ทำไม่ได้? เปิ่นหวางดูเจ้าไม่ได้มีจิตใจเมตตาเช่นพระโพธิสัตว์ นางให้ผลประโยชน์อันใดต่อเจ้า?”
หลินชิงเวยหัวเราะอย่างเบิกบานใจ ร่างของนางเอนมาข้างหน้าสัมผัสถูกแขนของเซียวเยี่ยน “เสด็จอา ท่านอย่าเข้าอกเข้าใจข้าเช่นนี้ได้หรือไม่?”
“ฮึ”
หลินชิงเวย “ต้องการให้ข้าไปรักษา ย่อมต้องจ่ายค่ารักษา อีกทั้งนี่เป็นการไปรักษาเซี่ยนอ๋อง ค่ารักษาย่อมต้องสูงลิ่ว”
“พวกเขาให้เจ้าเท่าใด?” เซียวเยี่ยนถามไปอย่างนั้น
“หนึ่งหมื่นตำลึง” ที่จริงแล้วหลินชิงเวยไม่ได้ใช้เงินมากมายนักในยุคสมัยนี้ ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเงินทองพวกนี้เท่าใดนัก อย่างไรยิ่งมากยิ่งดีมิใช่หรือ คิดแล้วนางเป็นถึงเจาอี๋เหนียงเหนียงเงินเดือนเดือนหนึ่งเพิ่งจะไม่กี่ร้อยตำลึง หลินชิงเวยกระแอมกระไอแล้วพูดว่า “ที่จริงข้าไม่ได้เป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ถึงเพียงนั้น เงินจำนวนมากเป็นเรื่องรองลงมา ที่สำคัญก็คือยังต้องไปดูอาการของเซี่ยนอ๋องอีกครั้ง บาดแผลของเขาค่อนข้างพิเศษ ท่านหมอโดยทั่วไปไม่อาจจัดการให้ดีได้”
ไหนเลยจะคิดว่าเซียวเยี่ยนจะทิ่มแทงนางด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว “เจ้าก็แค่ทำเพื่อเงิน”
“หาได้เล็กน้อยก็หาเล็กน้อย เป็นค่าแรงในการทำงาน” หลินชิงเวยกลอกตาขาว “ข้าไม่สน อย่างไรเสด็จอาเป็นคนพูดว่าต้องรักษาชีวิตของเซี่ยนอ๋อง ข้ารักษาเซี่ยนอ๋องไปแล้วครั้งหนึ่งโดยไม่ได้เก็บค่ารักษ
