ี่คือความผิดโทษฐานเพ็จทูลเบื้องสูง
หลินชิงเวยกะพริบตาปริบๆ ราวกับเป็นผู้บริสุทธิ์ ทว่าหลินเสวี่ยหรงมาขอร้องให้ไปรักษาด้วยตนเองแล้วอีกทั้งค่ารักษาเป็นเงินหนึ่งหมื่นบาท ถ้านางไม่รับเงินก้อนนี้ก็คือชวดไป
เซียวจิ่นได้ยินหลินชิงเวยพูดเช่นนี้จึงเห็นแก่ที่นางมีใจกตัญญู เขาอนุญาต เพียงแต่เมื่อเห็นร่างผอมแบบบางของหลินชิงเวยแล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างปวดใจว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจิ้นอนุญาตให้เจ้ากลับไปอยู่สักหลายวันหน่อย เพียงแต่เจ้าอย่าทำงานหักโหมจนเหนื่อยเกินไป ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีด้วย”
เซียวจิ่นเข้าอกเข้าใจผู้อื่น หลินชิงเวยรู้สึกผิดในใจอยู่บ้าง “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ใส่พระทัยเพคะ หม่อมฉันทราบว่าต้องดูแลตนเองเพคะ”
เซียวจิ่นพูดกับเซียวเยี่ยน “เสด็จอา ท่านช่วยเจิ้นส่งชิงเวยกลับไปเถิด”
หลินเสวี่ยหรงออกจากวังไปก่อน เซียวเยี่ยนขึ้นมานั่งรถม้าคันเดียวกับหลินชิงเวยด้วยสีหน้าเย็นชา เซียวเยี่ยนพูดกับหลินชิงเวยอย่างจนใจว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำเช่นนี้จะทำให้เกิดผลลัพธ์ตามมาในภายหลัง?”
หลินชิงเวยไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเซียวเยี่ยน นางพูดพร้อมยักไหล่ “ข้าจะทำอย่างไรได้เล่า หลินเสวี่ยหรงมาขอร้องข้าบอกว่าเซี่ยนอ๋องจะเป็นจะตาย ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้ข้าไปดูสักหน พวกเราช่วยชีวิตคนให้รอดมาได้อย่างมิง่ายดาย ต่อมาเขาตัวร้อน บาดแผลเกิดอาการอักเสบ เก็บมือเก็บไม้ไม่เกี่ยวข้องดูเหมือนทำไม่ได้ เสด็
