พพจน์ของตนเองแม้แต่น้อย
เซียวเยี่ยนมองนางแล้วดวงตาเรียวยาวรูปหงส์นิ่งลึกไม่อาจคาดเดา
เมื่อสุขและดีใจจนถึงขีดสุดมักจะนำไปสู่ความทุกข์ยากสลดใจอย่างที่สุดเช่นกัน หลินชิงเวยหัวเราะไปหัวเราะมาก็สำลัก นางไอโขลกไม่หยุด เซียวเยี่ยนจึงส่งน้ำแก้วหนึ่งไปข้างมือของนาง เขาเห็นนางไอโขลกอย่างทรมานจึงยื่นมือไปตบหลังนางเบาๆ สองครั้ง
กินเกี๊ยวถ้วยนี้หมดแล้วคนทั้งสองจึงกลับไปอย่างมีความสุข หลินชิงเวยได้นอนจนฟ้าสางในที่สุด
แต่หลินชิงเวยยังอยู่ในช่วงลาพัก วันรุ่งขึ้นหลินเสวี่ยหรงก็มาขอพบอยู่หน้าประตูวัง การขอเข้าวังของนางถูกรายงานขั้นมาทีละขั้นตอน เซียวจิ่นไม่ได้ล่วงรู้ถึงบุญคุณความแค้นระหว่างหลินชิงเวยและหลินเสวี่ยหรง เพียงแต่คิดว่าหลินเสวี่ยหรงเป็นน้องสาวของหลินชิงเวย จึงอนุญาตให้นางไปพบหลินชิงเวย
หลินชิงเวยนอนเกียจคร้านกระทั่งใกล้เวลายามอู่ จึงลุกขึ้นมาสางผมล้างหน้าล้างตา แล้วจึงไปนั่งที่ห้องของซินหรูครู่หนึ่ง ยามนี้หลินเสวี่ยหรงรอนางมาครึ่งชั่วยามแล้ว
หลินชิงเวยพบนางในห้องโถงชั้นใน นางหยิบน้ำชาดอกไม้ในถาดที่นางกำนัลยกเข้ามาถ้วยหนึ่ง ทางหนึ่งดื่มไปพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ “น้องเสวี่ยหรงวันนี้ไฉนจึงมาข้าถึงตำหนักฉางเหยี่ยนได้เล่า”
หลินเสวี่ยหรงอ้าปากจะพูดอึกอัก หลินชิงเวยโบกไม้โบกมือไล่เหล่านางกำนัลและขันทีให้ถอยออกไปหมด หลินเสวี่ยหรงจึงพูดตรงไปตรงมาอย่างไม่อ้อมค้อมว่า “วันนี้ท่านอ๋องตื่นขึ้นมาแล้วแต่
