ง…สุนัขตัวใหญ่ของตนตัวหนึ่ง สุนัขตัวใหญ่นี้ยังเลือกกินอย่างยิ่งด้วย
เซียวเยี่ยนกำลังคิดจะปัดออกไปแล้วเรียกเถ้าแก่นำช้อนมาให้อีกคันหนึ่ง หลินชิงเวยพูดขึ้นว่า “ท่านไม่ยอมกิน เพราะรังเกียจว่าข้ากินแล้วใช่หรือไม่?” ไม่รอให้เซียวเยี่ยนตอบนางก็ใช้มือซ้ายเท้าค้างพูดด้วยท่าทีเกียจคร้านว่า “ท่านกล้าไม่กิน ข้าจะร้องไห้ท่านเชื่อหรือไม่ อีกประเดี๋ยวคนรอบๆ บริเวณนี้ก็จะออกมามุงดู บอกว่าท่านรังแกคนตัวเล็กกว่า”
เซียวเยี่ยนกินทันที ไม่รู้เป็นเพราะเขาไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ หรือเป็นเพราะไม่อยากจะถือสาหลินชิงเวย เขากินเกี๊ยวอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน
เมื่อเริ่มต้นแล้วต่อไปย่อมไม่ใช่เรื่องยากอันใด หลินชิงเวยจึงขอช้อนอีกคันหนึ่งจากเถ้าแก่ ร่วมกันกินเกี๊ยวถ้วยเดียวกัน ท่านตัวหนึ่งข้าตัวหนึ่งอย่างยุติธรรม หลินชิงเวยสูดปากเป็นพักๆ และรีบกลืนลงคอเมื่อถูกลวก เซียวเยี่ยนเห็นท่าทางการกินเกี๊ยวของนางแล้วจึงพลันรู้สึกว่าเกี๊ยวนี้ไม่ได้กินยากนัก แผ่นเกี๊ยวบางเนื้อหนามีรสชาติ
ราวกับเมื่ออยู่ในวังหลวงพวกเขาแย่งกันกินอาหารจนเคยชิน คนทั้งสองกินไปกินมาจึงแย่งเกี๊ยวกันขึ้นมา เกี๊ยวตัวสุดท้ายถูกหลินชิงเวยแย่งไปสำเร็จ นางกลัวว่าเซียวเยี่ยนจะแย่งคืนไปจึงรีบส่งเข้าปากทันที ทางหนึ่งกินไปอีกทางหนึ่งหัวเราะเสียงดัง ดวงหน้าของนางใต้แสงเทียนปรากฏให้เห็นดวงตาวับวาวใต้ผมหน้าม้า ปากเล็กๆ ของนางมันเยิ้ม ช่างเป็นสตรีที่ไม่รักษาภา
