ล เมื่อหันมาดูข้อมือของเซียวอี้อีกครั้ง เลือดแดงสดไหลออกลงมาทางปลายนิ้วของเขาหยดดังติ๋งๆ นางรีบห้ามเลือดให้เขาแล้วพันแผล
เซียวอี้ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย เซียวเยี่ยนจึงถามเรียบๆ ว่า “เขาตายแล้ว?”
หลินชิงเวยเอานิ้วไปรอใต้จมูกของเซียวแล้วพูดนิ่งๆ ว่า “เพียงแต่หมดสติไป”
หลินชิงเวยถอดถุงมือเปื้อนเลือดออก ใช้น้ำสะอาดในอ่างชะล้างคราบเลือดจนสะอาดสะอ้านแล้วทิ้งลงไปในขวดน้ำยาเพื่อแช่ต่อไป เข็มเงินและสิ่งอื่นล้วนต้องเก็บขึ้นมาให้เรียบร้อย รอกลับไปถึงตำหนักฉางเหยี่ยนแล้วค่อยฆ่าเชื้อ
เมื่อสักครู่นางรวบรวมสมาธิ ทั้งตำแหน่งและความลึกล้วนมิอาจผิดพลาด หลินชิงเวยใช้พละกำลังไปทั้งหมดแล้วกระทั่งเรี่ยวแรงที่จะเก็บล่วมยาก็ไม่เหลือ
เซียวเยี่ยนพลันเอ่ยขึ้นว่า “ไปนั่งพักสักครู่ เปิ่นหวางช่วยเจ้าเก็บ”
หลินชิงเวยตกตะลึง จากนั้นร่างเบาโหวงของตนก็ถูกเซียวเยี่ยนลากไปนั่งบนเก้าอี้ นางเอนกายพิงพนักเก้าอี้อันกว้างใหญ่ มองเซียวเยี่ยนย่อกายลงไปเงาร่างด้านหลังของเขาทำให้หลินชิงเวยรับรู้ได้ถึงความปลอดภัย เขาช่วยหลินชิงเวยล้างอุปกรณ์ทั้งหมดด้วยน้ำสะอาด น้ำไม่พอยังให้คนข้างนอกส่งเข้ามาให้อีก
หลินเสวี่ยหรงรู้ว่าการรักษาได้สิ้นสุดลงแล้ว จึงวิ่งเข้ามาข้างในด้วยใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุม นางเข้ามานั่งริมเตียงของเซียวอี้แล้วลูบใบหน้าเขาเบาพร้อมกับเริ่มหลั่งน้ำตา
ข้ารับใช้ของจวนอ๋องยกน้ำสะอาดมาให้เซี่ยวเยี่ยนอ่างหนึ่งและวางไว้บนโต๊
