ะน้ำชาให้หลินชิงเวยอีกอ่างหนึ่งสำหรับให้นางล้างมือ นางลูบจ้าวเจี่ยว[1]แล้วถูมือจนเกิดฟองละเอียดจากนั้นจึงล้างมือในน้ำจนสะอาด
นางมองหลินเสวี่ยหรงแล้วพูดขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่า “มีอนุที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเช่นเจ้า ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งไม่เป็นมงคลหรือเป็นวาสนาของเขากันแน่”
ร่างของหลินเสวี่ยหรงพลันชะงัก ดวงตาที่คลอคลองไปด้วยหยาดน้ำตาไม่หันไปมองหลินชิงเวยอีก ราวกับนางยังพอจะรู้ว่าชาตินี้ทั้งชาติของตนเกรงว่าจะต้องอยู่ต่ำกว่าหลินชิงเวยหนึ่งขั้น หลินเสวี่ยหรงถาม “ท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินชิงเวย “ยามนี้ถอนพิษออกหมดแล้ว ต้องรอให้เขาฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยพูดถึงเรื่องอื่น เอ๊ะ เมื่อสักครู่เจ้ามิใช่เคียดแค้นชิงชังข้านักหนาหรือ” นางเหนื่อยเกินไปแล้วจริงๆ คำพูดท้าทายเพียงไม่กี่ประโยคเพื่อผ่อนคลายจิตใจของตน ก็เป็นการลดความกดดันของตนเองวิธีหนึ่ง
เพียงแต่หลินเสวี่ยหรงดูเหมือนเหนื่อยล้าอย่างยิ่งเช่นกัน นางเอ่ยขึ้นอย่างไม่ต้องการติดค้างต่อกัน “วันนี้ข้าขอร้องเจ้า เจ้าช่วยชีวิตท่านอ๋องครั้งหนึ่ง พวกเราถือว่าเลิกแล้วต่อกัน ข้าไม่ติดค้างอะไรเจ้า”
“ชิ คนที่ใจคอโหดเหี้ยมที่สุดก็คือจ้าวซื่อและเจ้า” หลินชิงเวยกล่าว
หลินเสวี่ยหรงไม่ได้ตอบ
เซียวเยี่ยนใช้ผ้าขนหนูเช็ดสิ่งของทุกชิ้นของหลินชิงเวยจนสะอาด เข็มเงินก่อนหน้านี้ที่ถูกหลินชิงเวยเก็บอย่างรีบเร่ง ก็ถูกเขาล้างจนสะอาดและฆ่าเชื้อกับเปลวไฟ แล้วจัดเก็บเข้าไ
