เวลานี้ตลาดกลางคืนวายไปได้พอสมควรแล้ว ผู้คนบนถนนดูบางตา เถ้าแก่ที่เปิดร้านค้าสองข้างทางเริ่มเตรียมตัวเก็บของกลับเรือน
ฝีเท้าของหลินชิงเวยเบาหวิว นางโอดครวญว่า “ทำงานตั้งนานไม่ได้รับเงินจากเซี่ยนอ๋องแม้แต่อีแปะเดียว เรื่องนี้ช่างเถิด ยังไม่ได้กินข้าวของเขาสักคำ เวลานี้ข้าหิวเหลือเกินนี่นา”
คนทั้งสองเดินไปไม่นานนัก หลินชิงเวยดวงตาเป็นประกาย นางขยี้ดวงตาของตนเอง เห็นข้างทางยังมีเพิงๆ หนึ่ง ภายในเพิงมีเตาและหม้อที่ส่งควันร้อนฉุยออกมา ข้างๆ มีป้ายผ้าเขียนตัวอักษรคำว่า “เกี๊ยว”
[1] เป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่งรูปร่างคล้ายฝักถั่ว ฝักสามารถนำมาใช้ทำยาและสบู่ได้
