ะก็องครักษ์ผู้นั้นควรจะถูกเจาอี๋สังหารกระมัง”
หลินชิงเวยพยักหน้า “ในเมื่อเจ้าตรงไปตรงมาเช่นนี้ ดูเหมือนจะไร้คุณธรรมหากข้ายังพูดจาอมพะนำ หลี่เหลียงถูกข้าสังหารตั้งแต่แรก เจ้าว่าคนตายคนหนึ่งกลับต้องการมาสังหารข้า แล้วยังสังหารเชียนเหอ หากไม่มีการควบคุมของเจ้าเขาจะทำได้เช่นนั้นหรือ?” พูดแล้วก็หยิบหนอนในขวดมาวางบนโต๊ะพิณของจู๋กุ้ยเหริน หนอนตัวนั้นเลื้อยไปมาบนโต๊ะ หลินชิงเวยถาม “และตัวกลางที่เป็นพาหะในการควบคุมก็คือหนอนนี้กระมัง ได้ยินว่านี่คือศาสตร์พ่อมดประเภทหนึ่ง?”
จู๋กุ้ยเหริน “เจาอี๋เหนียงเหนียงเฉลียวฉลาดเกินคนธรรมดาสามัญจริงๆ ทันทีที่จ้าวเฟยตายเจ้าก็พบเห็นเบาะแสสำคัญเช่นนี้ หาไม่แล้วสาวใช้ที่ชื่อปี้หลิงผู้นั้นคงไม่นำหนอนกลืนกินวิญญาณตามหามาถึงสถานที่ของข้า นางย่อมไม่ต้องมาตายเปล่า”
หลินชิงเวยตกตะลึงเล็กน้อย ที่แท้นี่คือสาเหตุการตายของปี้หลิง นางไม่ได้นำสิ่งของไปมอบให้กับเซียวเยี่ยน แต่นำมาตามหาฆาตกรด้วยตนเอง? เหตุใดเล่า? เพื่อสร้างความดีความชอบ?
หลินชิงเวยยังถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “เช่นนั้นหนอนชนิดนี้คือหนอนอะไร? สามารถทำตามความต้องการของจู๋กุ้ยเหรินได้?”
“ประมาณนั้นกระมัง มันกินคนและจิตสำนึกของคน และนำความคิดความต้องการของผู้ควบคุมมันส่งผ่านไปสู่คนด้วย เพียงแต่หากคนตายไปแล้วก็จะถูกความคิดความต้องการของข้าครอบงำทั้งหมด เช่นนั้นเมื่อต้องการควบคุมจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด”
