เซียวเยี่ยน : …
เขาจดจำได้ว่าเขาและหลินชิงเวยมาที่นี่เพื่อจับตัวฆาตกร ยามนี้ฆาตกรอยู่เบื้องหน้า หลินชิงเวยกลับพูดคุยเรื่องเหล่านี้กับนาง ไม่มีแม้กระทั่งท่าทีตื่นเต้นดูเหมือนกับกำลังสนทนาในเรื่องธรรมดาทั่วไปอย่างไรอย่างนั้น!
“ที่แท้เป็นเช่นนี้” หลินชิงเวยพูดอย่างไม่อาจไม่นับถือ “ก่อนหน้านี้ข้าเพียงเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับหนอนเหล่านี้ เคราะห์ดีที่มีจู๋กุ้ยเหรินจึงทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา”
จู๋กุ้ยเหรินกล่าวอย่างสงบว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียงกล่าวชมเกินไปแล้ว เหนียงเหนียงก็ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาเช่นกัน หนอนกลืนกินวิญญาณทั้งหมดของข้าล้วนถูกฝูงงูของเหนียงเหนียงจับกินเป็นอาหารกระมัง เหนียงเหนียงสามารถควบคุมงูได้ หากอยู่ในอวิ๋นหนานของข้าแล้วย่อมต้องมีประโยชน์มากเป็นแน่”
หลินชิงเวยกล่าวพร้อมกับยิ้มบางๆ “ไม่ถึงกับควบคุม เพียงแค่ให้อาหารพวกมันกินบ้างเป็นครั้งคราว ก็เหมือนหนอนกลืนกินวิญญาณของเจ้า” พูดแล้วก็ทำปากบู้ชี้ไปที่หนอนที่เหลืออยู่เพียงตัวเดียวบนโต๊ะ “นี่ไม่ใช่หรือไร ยังเก็บไว้ให้เจ้าตัวหนึ่ง” นางมองจู๋กุ้ยเหริน แล้วถามตรงประเด็น “เหตุใดเจ้าจึงพุ่งเป้ามาที่ข้า ข้าจำได้ว่าข้ากับเจ้าไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน”
จู๋กุ้ยเหริน “ที่จริงไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ท่าน ตั้งแต่แรกก็ไม่คิดจะทำร้ายท่านแต่จนใจที่ท่านเป็นคนข้างกายฮ่องเต้และเซ่อเจิ้งอ๋อง ความรู้ทางการแพทย์แตกฉานโดดเด่น ข้ายังได้ยินว่าท่านสามารถรัก
