ษาอาการพิการของฮ่องเต้ให้หายดี ดังนั้นเจ้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้”
การคาดเดาก่อนหน้านี้ของหลินชิงเวยล้วนถูกต้อง
“ที่แท้จุดประสงค์ของเจ้ามิใช่ข้า แต่เป็นฮ่องเต้และเซ่อเจิ้งอ๋องหรอกหรือ น่าเสียดายที่เจ้ายังคงล้มเหลวอยู่นั่นเอง” หลินชิงเวยกล่าว “เพราะเหตุใด? เพราะอวิ๋นหนานอ๋องหรือ? ตั้งแต่แรกที่เจ้าแต่งเข้ามาให้กับฮ่องเต้น้อยที่มีพระวรกายอ่อนแอองค์หนึ่งก็เพื่อจุดประสงค์นี้?”
สีหน้าของจู๋กุ้ยเหรินในยามนี้ปรากฏให้เห็นความหยิ่งผยอง ดูเหมือนความมั่นใจนั้นมีมากกว่าผู้อื่นขั้นหนึ่ง “ชาวอวิ๋นหนานของข้าเป็นเขตพื้นที่กำเนิดของอัจฉริยะบุรุษ เต็มไปด้วยบุคคลมากความสามารถ ต้าเซี่ยอาศัยว่ามีอาณาจักรกว้างใหญ่คิดจะปราบอวิ๋นหนานให้ศิโรราบนั่นเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้”
“เป็นอวิ๋นหนานอ๋องที่มีความทะเยอทะยานในจิตใจจริงๆ ถึงกับหักใจส่งเจ้ามาในกองทัพศัตรู นี่ไม่เกรงกลัวว่าเจ้าจะกลับไปไม่ได้หรือ?” หลินชิงเวยหรี่ตามองนาง
สำหรับเรื่องระหว่างทั้งสองแคว้นนั้นหลินชิงเวยไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ว่าไปตามเนื้อผ้า คืนความเป็นธรรมให้กับผู้ตาย นางไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนรักแผ่นดินอะไรเทือกนั้น
จู๋กุ้ยเหรินกลับเอ่ยขึ้นอย่างแน่ใจว่า “พวกท่านไม่มีวันสังหารข้า ทันทีที่ข้าตาย เสด็จพ่อย่อมต้องโกรธมาก เขาจะยกทัพมาโจมตีต้าเซี่ยของพวกท่าน ถึงเวลานั้นกลับจะทำให้เกิดแม่ทัพมีชื่อขึ้นคนหนึ่ง”
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นจึงหัว
