ยกจอกสุราขึ้นจิบเบาๆ ริมฝีปากนั้นคล้ายมีคล้ายไม่มีรอยยิ้มติดอยู่
ยามนี้พวกเขานั่งกินข้าวอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบนิ่ง แสดงให้เห็นว่าคนทั้งสองล้วนแข็งแกร่งเพียงพอ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาพบเห็นภาพในโลงหินคาดว่าคงกินข้าวไม่ได้ไปหลายวันเป็นแน่
เนื้อย่างหนึ่งร้อยไม้ ฟังดูแล้วเหมือนจะมากเกินไปจริงๆ แต่หลินชิงเวยกินไปไม่ต่ำกว่าห้าสิบไม้ ที่เหลือล้วนตกลงไปในท้องของเซียวเยี่ยน
หลินชิงเวยดื่มสุราไปไม่น้อยเช่นกัน สุราไหหนึ่งดื่มจนเห็นก้นไห แม้สุรานี้จะไม่ทำให้คนเมามาย แต่หลินชิงเวยอยู่ในวังปกติดื่มสุราน้อยยิ่ง ต่อมาภายหลังใบหน้าเล็กๆ นั้นจึงแดงก่ำด้วยความเมามาย แม้กระทั่งสายตาที่นางมองเซียวเยี่ยนก็แปรเปลี่ยนเป็นลุ่มหลงหมื่นส่วน อีกทั้งยังหัวเราะตลอดเวลา
หลินชิงเวยร้อนจนทนไม่ไหวจึงยกมือขึ้นปัดเส้นผมบนไหล่ของตน นางถามขึ้นว่า “ท่านอา ปิ่นปักผมของข้าเล่า?”
หากปิ่นหยกอันนั้นตกอยู่ในสถานที่เปลี่ยวนอกเมืองเช่นนั้นย่อมไม่เป็นการดี ที่จริงหลินชิงเวยรู้ว่าเขาแอบเก็บกลับมา เซียวเยี่ยนยื่นปิ่นปักผมออกมาให้นางหน้าตาย นางรวบผมหลายครั้งก็ไม่อาจทำสำเร็จ ไม่รู้ว่าเส้นผมของนางลื่นเกินไปหรือเป็นเพราะมือของนางไม่มีแรง รวมผมแล้วเส้นผมก็ยังยุ่งเหยิงอยู่ดี จอนผอมเอียงไปมาดูไปแล้วให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
“กินอิ่มแล้วหรือไม่?”
หลินชิงเวยตบๆ หน้าท้องของตน “อื้อ ยังขาดอีกนิดหน่อย”
เซียวเยี่ยนวางเงินลงบนโต๊ะ ลากหลินชิงเวยออก
