เรื่องนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า
ทว่าดูเหมือนหลินชิงเวยจะประเมินปี้หลิงสูงไป
ขณะเดียวกันนี้ หลังจากปี้หลิงกลับไปถึงตำหนักฉางเหยี่ยนนางมองขวดกระเบื้องในมือด้วยจิตใจที่ยากจะสงบลงได้ หลินชิงเวยต้องการให้นางนำของสิ่งนี้มอบให้กับเซ่อเจิ้งอ๋อง แต่นางกลับบังเกิดความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของตน จึงลังเลอยู่นั่นเองว่าตนเองควรมอบสิ่งของให้เซ่อเจิ้งอ๋องหรือไม่
หากมอบสิ่งของนี้ให้กับเซ่อเจิ้งอ๋อง เช่นนั้นเรื่องนี้ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับนาง
แต่ถ้าหากนางเป็นผู้ไปตามหาฆาตกรเอง…ปี้หลิงปรนนิบัติรับใช้อยู่ในวังหลวงมาเป็นเวลาหลายปี แม้ยามนี้จะกล่าวได้ว่าหลินชิงเวยดีต่อนางไม่เลว นางก็เป็นเพียงนางกำนัลไร้ศักดิ์ฐานะคนหนึ่ง เจ้านายท่านใดท่านหนึ่งในวังหลวงล้วนเหยียบย่ำนางได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องที่จะเหินกายใฝ่สูงขึ้น เพียงแค่เดินก้าวเล็กๆ บนพื้นดินก็ทำให้นางมีความสุขอย่างคลุ้มคลั่ง
ยามนี้เป็นโอกาสที่ดี
ปี้หลิงคิดในใจว่าขอเพียงตนเองมีขวดยานี้ในมือย่อมหาตัวฆาตกรพบ นางก็จะสามารถสร้างความดีความชอบ ถึงเวลานั้นนางย่อมได้เลื่อนขั้น มิใช่เป็นเพียงนางกำนัลชั่วนาตาปีเช่นนี้ หรืออาจจะได้รับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้เล็กน้อยก็ถือเป็นเรื่องดีมากแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ปี้หลิงจึงตัดสินใจเด็ดขาดในที่สุด นางเปิดฝาจุกขวดยาออกแล้ววางขวดยาลงบนพื้น ให้หนอนสีขาวตัวนั้นเลื้อยออกมา
หนอนตัวนั้นเลื้อยไปข้างหน้าอย่างรู้ทิศทาง ปี้หลิงตามติดมันตลอด เ
