เรื่องเมื่อเกิดขึ้นแล้ว หลินชิงเวยกลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเคราะห์ดีที่ตนมิได้มอบหมายให้ซินหรูไปช่วยนางทำเรื่องอันตรายเช่นนั้น หาไม่แล้วผลที่ตามมาจะเลวร้ายจนไม่กล้าคิดเพียงใด
ทั้งสองอยู่ในเรือนหลังเล็กอันมืดมิดนั้นถึงสองวัน ข้างนอกไม่มีสุ้มเสียงใดๆ ทั้งสิ้น ที่สำคัญก็คือไทเฮานางนั้นแม้จะไม่ได้ใช้ทัณฑ์ทรมานกับคนทั้งสอง แต่กลับมิส่งอาหารเข้ามาแม้แต่มื้อเดียว
ท้องร้องดังโครกคราก ดังสนั่นไปทั่ว
ท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟ มือของหลินชิงเวยลูบไปมาบนขวดเล็กๆ ใบหนึ่ง ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด ซินหรูไม่กล้ารบกวนนางจึงได้แต่อยู่เป็นเพื่อนนางเงียบ
ต่อมาดูเหมือนหลินชิงเวยตัดสินใจแน่วแน่ นางเปิดฝาขวดยานั้นออกแล้ววางบนพื้น เพียงครู่เดียวหนอนสีขาวตัวหนึ่งค่อยๆ คืบคลานออกมาจากข้างใน มันกำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะเคลื่อนไหวโดยคลานไปข้างหน้า
ราวกับชิงหลันได้กลิ่นของความประทุษร้าย มันจึงเลื้อยออกมาจากอกของหลินชิงเวยอย่างรวดเร็ว เตรียมที่จะยืดตัวขึ้นกลืนกินหนอนตัวนั้นลงไป ยังดีที่หลินชิงเวยขัดขวางมันได้ทัน
ซินหรูเห็นหนอนตัวนั้นแล้วรู้สึกชาหนังศีรษะ นางถามว่า “พี่สาว นี่คืออะไรเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยมีสีหน้าเคร่งเครียด คางของนางค้ำอยู่บนหัวเข่าของตนมองไปนิ่งๆ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อก่อนไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันเลื้อยออกมาจากร่างกายของจ้าวเฟย ข้าคิดว่าการตายของจ้าวเฟยน่าจะเกี่ยวข้องมัน”
ซินหรูมองดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยข
