รวจค้นเอิกเกริกเช่นนี้จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น วันนี้นางกำนัลในตำหนักของจ้าวเฟยมาตายในตำหนักของข้าก็เป็นฝีมือของเขาเช่นกัน”
คิ้วที่เลิกอยู่ของเซียวเยี่ยนขมวดแน่น สายตาที่เขามองหลินชิงเวยเปลี่ยนเป็นนิ่งลึก เขายืนหันหลังให้แสงราวกับแสงตะวันทั้งหมดล้วนตกอยู่รอบๆ ใบหน้าของเขา เส้นผมปอยหนึ่งของเขาแผ่ลงมาจากหยกครอบผมสีเขียวด้านหลังศีรษะ ส่วนปลายเส้นผมนั้นห้อยตกลงมา องอาจรูปงามและอบอุ่น แสงวิบวิบในดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะหยดออกมาได้ ในดวงตาเรียวยาวของเขาพร่างพราวกระจ่างใส
เขาถาม “ไม่เป็นอะไรแล้ว?”
หลินชิงเวย “เคราะห์ดีที่ฝ่าบาทเสด็จมาทันเวลา จ้าวเฟยจึงไม่อาจหาเรื่องข้าอย่างคลุ้มคลั่ง”
“เรื่องนี้เปิ่นหวังรู้ เปิ่นหวางถามเรื่องเมื่อคืนนี้ ยังมีบาดแผลบนคอของเจ้า”
หลินชิงเวยยกมือขึ้นลูกลำคอของตนอย่างอดไม่ได้ รอยยิ้มนั้นเจ้าเล่ห์เหลือหลาย “บาดแผลที่นี่ชัดเจนมากใช่หรือไม่? เสด็จอาปวดใจแล้ว?”
“…” เซียวเยี่ยนเลือกที่จะมองข้ามหัวข้อสนทนานี้ กลับครุ่นคิดและเอ่ยขึ้นว่า “เหตุใดต้องเลือกเจ้า”
เซียวเยี่ยนย่อมไม่รู้เรื่องราวระหว่างหลินชิงเวยและหลี่เหลียง เขาเพียงแต่คิดถึงเรื่องที่หลินชิงเวยถวายการรักษาให้กับฮ่องเต้ มีคนไม่ปรารถนาให้สุขภาพของฮ่องเต้ดีขึ้นและลุกขึ้นมายืนได้หรืออย่างไร?
หลินชิงเวยทิ้งหางตาเปี่ยมเสน่ห์ยั่วยวนให้เซียวเยี่ยนครั้งหนึ่ง “ยังจะมีเหตุผลอะไรได้ เพราะข้ารูปโฉมงดงามน่ะสิ”
“…”
หลินชิ
