“เป็นอะไร?”
“ในบ่อน้ำเรือนด้านหลัง จม มีคนจมน้ำตายแล้วเพคะ…”
หลินชิงเวยชะงักงัน “เป็นใครกัน?”
ปี้หลิงพูดเสียงสั่น “ดูเหมือนเป็น ดูเหมือนจะเป็นเชียนเหอสาวใช้คนสนิทในตำหนักจ้าวเฟยเหนียงเหนียงเพคะ…”
ทันทีทีสิ้นเสียง หลินชิงเวยฉวยเสื้อคลุมมาคลุมกายตัวหนึ่ง นางเดินออกจากประตูห้องไป นางเต็มไปด้วยความสงสัยเหตุใดคนสนิทข้างกายจ้าวเฟยจึงมาปรากฏกายในตำหนักฉางเหยี่ยนได้ ซ้ำยังมาตายในบ่อน้ำเรือนด้านหลังของตำหนักฉางเหยี่ยน
เพิ่งจะออกประตูมาซินหรูที่อยู่ห้องข้างๆ ก็โผล่ออกมา เห็นหลินชิงเวยเดินออกไปข้างนอกอย่างรีบเร่ง จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “พี่สาว ท่านจะไปไหนตั้งแต่เช้าเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยไม่ได้หันกลับมา “เชื่อฟัง รออยู่ในห้อง อ่านหนังสือไป ไม่มีเรื่องอะไรไม่ต้องออกมา”
บ่อน้ำเรือนด้านหลังเต็มไปด้วยผู้คนที่ล้อมอยู่ ล้วนเป็นขันทีที่ขวัญกล้าสักหน่อย พวกเขาได้ช่วยกันงมร่างที่ลอยอยู่ในบ่อน้ำขึ้นมา ยามนี้ร่างนั้นนอนอยู่บนพื้นหญ้า ร่างกายนั้นขึ้นอืดบวมเต่ง ใบหน้านั้นถูกแช่อยู่ในน้ำจนบิดเบี้ยวซีดขาว
หลินชิงเวยก้าวเข้าไป เหล่าขันทีพากันหลีกทาง
นั่นเป็นนางกำนัลไม่คุ้นหน้านางหนึ่ง หลินชิงเวยมองเรียบๆ แวบหนึ่ง จึงสั่งให้ขันทีหามศพร่างนั้นออกไปที่ตำหนักหน้า
เมื่อก่อนน้อยนักที่หลินชิงเวยจะลงมาควบคุมดูแลข้ารับใช้ภายในตำหนักฉางเหยี่ยน ทุกอย่างล้วนให้ปี้หลิงและหัวหน้าผู้ดูแลตำหนักฉางเหยี่ยนรับผิดชอบดูแลทั้งหมด บัดนี้เก
