ิดเรื่องใหญ่เยี่ยงนี้ขึ้น ใครก็มิอาจตัดสินใจได้ ได้แต่เชิญหลินชิงเวยออกมา
ศพศพนั้นนอนอยู่บนพื้น ใช้ผ้าขาวผืนหนึ่งคลุมปิดเอาไว้ ข้ารับใช้ภายในตำหนักทั้งหมดล้วนคุกเข่าอยู่ด้านนอก หลินชิงเวยนั่งยองๆ อยู่บนพื้นเพียงคนเดียว นางเปิดผ้าขาวตรวจสอบศพนั้นทีละชุ่นๆ
นางกำนัลตายเพราะจมน้ำ จมูกและหลอดลมยังมีน้ำและสิ่งแปลกปลอมดูเหมือนจะเป็นวัชพืนที่โตในน้ำ นางใช้ที่คีบคีบสิ่งของออกมาวางไว้ด้านข้าง แล้วตรวจสอบร่างกายของนางกำนัลอย่างละเอียด ทั่วทั้งร่างไม่มีร่องรอยบาดแผล
ช้าก่อน เส้นผมของนางกำนัลดำประหนึ่งสาหร่ายมันแนบไปกับผิวพรรณขาวซีดของนาง หลินชิงเวยใช้มือดึงเส้นผมบริเวณต้นคอของนางมาหลายเส้น พบว่าที่แนบติดไปเส้นผมที่เปียกชุ่มรอยนิ้วมือหลายนิ้ว
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว
นางกำนัลผู้นี้ตายด้วยเหตุจมน้ำอย่างไร้ข้อกังขา แต่เมื่อดูจากร่องรอยนั้น ไม่เหมือนพลัดตกน้ำ แต่เหมือนเป็นฝีมือคนทำในที่ลับมากกว่า หลินชิงเวยรู้สึกเย็นวาบบริเวณต้นคอไม่ได้ คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนมีคนกดต้นคอนางไม่ปล่อย ภาพที่กดนางลงไปในน้ำ
ความรู้สึกที่สิ้นเรี่ยวแรงดิ้นรนและสิ้นหวัง ลำพังเพียงแค่คิดก็รู้สึกหวาดหลัว
ร่องรอยบนต้นคอ ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวพันชนิดหนึ่งกับนาง
ซินหรูทนความอยากรู้อยากเห็นในจิตใจไม่ได้ ยังคงวิ่งออกมาตำหนักหน้าเพื่อดูให้รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เมื่อเห็นว่ามีคนตายอยู่บนพื้นถึงกับตกใจจนขาอ่อนยวบ
หลินชิงเวยยืนอยู่บนบั
