อกมาหรอกหรือ?”
ซินหรูทำปากเบ้ “แต่ข้าเกรงว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ดังนั้นจึงออกมาดูเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
“เวลานี้เห็นแล้ว เสียใจที่ออกมาแล้วกระมัง” หลินชิงเวยกล่าวเสียงเรียบ
ซินหรูเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเวยตาปริบๆ “พี่สาว ทำอย่างไรดีเจ้าคะ จ้าวเฟยต้องมาก่อความวุ่นวายในตำหนักฉางเหยี่ยนเป็นแน่เจ้าค่ะ หากให้ไทเฮาเหนียงเหนียงรู้เข้า…”
หลินชิงเวยกล่าว “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีหนทางอื่น ซินหรู เจ้าไปตำหนักซวี่หยางสักหน นำเรื่องนี้ไปกราบทูลฝ่าบาทตั้งแต่ต้นจนจบ รีบไป”
ในใจซินหรูเกิดความหวังวาบขึ้น ฝ่าบาทดีต่อพี่สาวเสมอยามนี้เกิดเรื่องเยี่ยงนี้ขึ้น เขาจะต้องไม่ยืนดูดายแน่นอน ดังนั้นนางจึงฟื้นฟูกำลังอย่างรวดเร็ว ผงกศีรษะแรงๆ รับคำ “อื้อ” จากนั้นวิ่งราวกับบินได้ออกไป
หลินชิงเวยกลับไปถึงเรือนของตน บัดนี้มีความจำเป็นต้องฟื้นฟูความสามารถของนางในภพก่อนแล้ว ลำดับแรกนางต้องการถุงมือยางคู่หนึ่ง แต่ที่นี่ไหนเลยจะมีถุงมือยางเล่า
นางจึงออกไปค้นหาตามมุมต่างๆ ของเรือน ยังไม่อับโชคเท่าใดนักนางจึงพบหนังงูที่เพิ่งลอกคราบไม่นาน สภาพยังอ่อนนุ่มเหมาะกับการใช้งาน
หลินชิงเวยนำหนังงูเข้าไปในเรือนแล้วตัดขนาดใหญ่เล็กตามขนาดมือของตนเอง ทำเป็นแบบของถุงมือ แช่ในน้ำยาที่นางทำขึ้นเอง ไม่เพียงเพื่อขจัดกลิ่นคาวแต่ยังทำให้บางใสราวกับปีกจั๊กจั่น ซ้ำยังมีกลิ่นหอมบางๆ ของสมุนไพร
หลินชิงเวยทดลองสวมดู ชุ่มชื้นและแนบเนื้อ นางพอใจอ
