สงสัยอันใดเช่นกัน?”
“ไม่มีเพคะ…”
หลินชิงเวยจ้องปี้หลิงนิ่งๆ อึดใจหนึ่ง ความหวาดกลัวของนางไม่เหมือนเสแสร้งทำออกมา ม่านตาของนางขยายกว้าง แสดงให้เห็นว่านางกำลังหวาดกลัวจริงๆ
หลินชิงเวย “ช่างเถิด ประเดี๋ยวนำความไปแจ้งกับคนของตำหนักจ้าวเฟยให้มารับศพ”
“แต่…” ปี้หลิงอึกอัก
จ้าวเฟยและตำหนักฉางเหยี่ยนไม่ถูกกันมาโดยตลอด ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไปจะเป็นอย่างไร จ้าวเฟยย่อมต้องมาแสดงอำนาจไล่เรียงความผิดเป็นแน่ จ้าวเฟยในยามปกติมีนิสัยยโสโอหังนั้นช่างเถิด นางยังเป็นหลานสาวห่างๆ ของไทเฮา เรื่องครั้งก่อนที่นางตกน้ำ ไทเฮาเกือบจะลงโทษประหารหลินชิงเวย ยามนี้หากจ้าวเฟยติดใจเอาความขึ้นมา หลินชิงเวยย่อมต้องเสียเปรียบเป็นแน่
หลินชิงเวยตัดสายมามองนางอย่างเย็นชา “แต่อะไร?”
หัวหน้าผู้ดูแลภายในวังพูดว่า “หากให้จ้าวเฟยเหนียงเหนียงรู้เรื่องนี้ ย่อมต้องไม่ยอมเลิกราเป็นแน่เพคะ ตามความเห็นของบ่าว พวกเราทั้งหมดในวังปิดปากให้สนิทแล้วฝังนางเพคะ”
“นี่พวกเจ้ากำลังกินปูนร้อนท้อง?” หลินชิงเวยเลิกคิ้วอย่างชั่วร้าย สายตากวาดผ่านพวกเขา “ปิดปากให้สนิท? มีเพียงคนที่ตายไปแล้วเท่านั้นที่จะปิดปากให้สนิทได้”
หัวหน้าผู้ดูแลอึกอักไม่ตอบความอีก
เหล่าข้ารับใช้ที่คุกเข่าพากันแยกย้าย ปี้หลิงทำตามคำสั่งนำความไปบอกกับทางจ้าวเฟย ลานเรือนด้านหน้าจึงเงียบสงบลง
หลินชิงเวยหันไปมองซินหรูที่ขาอ่อนยวบอยู่ด้านข้าง “มิใช่ให้เจ้าอยู่แต่ในห้องไม่ต้องอ
