ตลอดทางที่เดินมาหลินชิงเวยพบเห็นนางกำนัลรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เดินเหินไปมาอย่างแช่มช้อยไม่น้อย แต่ที่พบมากที่สุดยังคงเป็นนางกำนัลผู้ทำหน้าที่ถือโคมไฟ
ดอกกล้วยไม้สวยงามไร้ที่ติประดับประดาตามสองข้างทางดูเหมือนผ้ายาวๆ ผืนหนึ่ง รูปร่างของมันมีหลากหลายสีสันตามสายพันธุ์ของดอกกล้วยไม้นานาชนิดที่ได้รับการเลี้ยงดูและตัดแต่งมาอย่างพิถีพิถัน ดูแล้วงดงามและมีชีวิตชีวาอย่างที่สุด
ภายในตำหนักหยางชุนมีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว ก่อนหน้าที่เซียวจิ่นจะมาถึงพวกเขาดูผ่อนคลาย สนทนายิ้มหัวด้วยท่าทีสงบและมีความสุข หลินชิงเวยติดตามอยู่ข้างกายเขาย่อมได้รับเกียรตินั้นไม่น้อยเช่นกัน เดินมาตลอดทางพบไม่มีนางกำนัลคนใดไม่คุกเข่าให้
กงกงที่อยู่เบื้องหน้าร้องขานขึ้นด้วยเสียงดังกังวาน “ฮ่องเต้เสด็จ–”
เหล่าขุนนางใหญ่ที่อยู่ในตำหนักหยางชุนกลับมามีท่าทีจริงจัง จัดเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยพร้อมกับลุกขึ้นค้อมกายลงแสดงการคารวะตามธรรมเนียมอย่างพร้อมเพรียงกัน “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปีหมื่นหมื่นปี–”
เป็นครั้งแรกที่หลินชิงเวยได้พบกับพิธีการเป็นทางการและเต็มยศเช่นนี้ ตำหนักแห่งนี้กว้างขวางใหญ่โต หลังคาและเพดานทั้งสูง แต่ทั้งเสาทั้งสี่ด้านล้วนทำมาจากทองคำประดับระยิบระยับ ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายของทองคำอย่างเข้มข้น เหล่าขุนนางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันดังก้องส่งผลให้เสียงนั้นสะท้อนอยู่ภายในตำหนักแห่งนี้สะท้านสะเทือนจิ
