องถึงกับวู่วามเช่นนี้เลยหรือไม่?
หลังจากหลินชิงเวยออกจากตำหนักอวี้หลิงนางก็ตรงไปหาเซียวจิ่น เซียวจิ่นเห็นหลินชิงเวยมาใบหน้าจึงปรากฏรอยยิ้มบางๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เขาถามว่า “เสด็จอาเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินชิงเวยกล่าว “ฝ่าบาทวางพระทัยเถิด ไทเฮาเพิ่งจะเสด็จมาเยี่ยม ไม่เป็นอันใดหรอกเพคะ”
เมื่อพูดประโยคนี้นางจับสังเกตสีหน้าของเซียวจิ่น เห็นสีหน้าของเขาแข็งเกร็งไปครู่หนึ่ง ในแววตาสะอาดกระจ่างใสคู่นั้นปรากฏความขุ่นมัวพาดผ่าน
นี่จะโทษนางว่าหลอกใช้เด็กน้อยไม่ได้นะ นางได้ล่วงเกินไทเฮาจนถึงที่สุดแล้ว ยังไม่รีบดึงพระองค์ใหญ่เบื้องหน้ามายืนอยู่ข้างตนได้อย่างไร ความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮาและเซียวจิ่นไม่ได้ดีนัก ดูออกอย่างชัดเจนว่าไทเฮายินดีไปเยี่ยมเซ่อเจิ้งอ๋อง แต่กลับเสด็จมาเยือนตำหนักซวี่หยางเพื่อเยี่ยมเซียวจิ่นน้อยยิ่ง
