่กล่าวออกมากลับเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว องครักษ์ถึงกับตกตะลึง ได้ยินนางพูดว่า “เจ้านายของเจ้าไม่เคยบอกกับเจ้าหรือไรว่าภัยนั้นออกมาจากปาก? เรื่องที่ไม่มีหลักฐานอยู่ในมือเจ้าหุบปากจะดีที่สุด”
จากนั้นหลินชิงเวยก็หันกายเดินกลับเข้าไปในห้อง
องครักษ์เข้ามาหลังจากนั้นไม่นาน สีหน้านั้นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทว่าปนเปไปด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายและรังเกียจ เขามองหลินชิงเวยและรายงานว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียง ไทเฮาเสด็จแล้ว”
หลินชิงเวยลุกขึ้นสะบัดชายกระโปรงอย่างสงบ นางมองเซียวเยี่ยนที่อยู่บนเตียงพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกว่า “คิดไม่ถึงว่าท่านจะเป็นที่คิดถึงของผู้อื่นถึงเพียงนี้ มีคนต้องการให้ท่านตาย มีคนต้องการให้ท่านมีชีวิตอยู่”
พูดแล้วนางเดินออกไปรับเสด็จพร้อมกับองครักษ์ผู้ติดตาม เมื่อเดินออกไปถึงลานเรือนเงยหน้าขึ้นก็พบกับสตรีผู้สูงศักดิ์รูปโฉมงดงามถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลทั้งหลายมุ่งหน้าเข้ามา ขันทีข้างกายร้องขานเสียงสูง “ไทเฮาเหนียงเหนียงเสด็จ–”
องครักษ์ผู้ติดตามคุกเข่าลงทันที แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดูไปแล้วมีความกล้าหาญองอาจอยู่สองส่วน
