านนอกประตู องครักษ์เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตาโง่งม
นาง นางขวัญกล้าเทียมฟ้า ถึงกับกล้าสวมใส่อาภรณ์ของเซ่อเจิ้งอ๋อง
หลินชิงเวยตวัดหางตามามองเขา “มองอะไรกัน เจ้าไม่คิดว่าเจ้าจ้องมองเจาอี๋เช่นนี้เป็นการเสียมารยาทหรือ?” นางโยนล่วมยาให้องครักษ์ “ช่วยข้าถือมา สายตาของเจ้าคืออะไรกัน อ้อ เจ้าคิดว่าข้าดูหมิ่นเซ่อเจิ้งอ๋องของเจ้าใช่หรือไม่? ข้ามีความปรารถนาอยู่หรอกนะ เพียงแต่เขามีบาดแผลบนร่างกายจึงทำอะไรไม่ได้”
องครักษ์ผู้ติดตาม “…” หยาบคาย
หลินชิงเวยมองสีหน้าบนใบหน้าของเขา “กล้าโมโหแต่ไม่กล้าพูด ช่างน่าเบื่อเหมือนเจ้านายของเจ้า ยืนทึ่มทื่ออะไรอยู่อีก ยังไม่รีบส่งข้ากลับไป ข้าจำทางไม่ได้”
องครักษ์ผู้ติดตามได้แต่สะพายล่วมยาแล้วส่งหลินชิงเวยกลับตำหนักฉางเหยี่ยนไปอย่างไม่เต็มใจ หากเขาใช้วรยุทธ์เหินกายไปตำหนักฉางเหยี่ยนใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที แต่หลินชิงเวยเดินเท้าและเดินช้า จึงต้องเสียเวลาไปเกือบๆ หนึ่งชั่วยาม
เมื่อไปถึงตำหนักฉางเหยี่ยน องครักษ์รู้สึกว่าเขาทนเก็บความอึดอัดคับข้องใจไว้ไม่ได้อีกต่อไป เมื่อเขาส่งหลินชิงเวยไปถึงจุดหมายจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียงเป็นถึงเหนียงเหนียงในตำหนักในของฮ่องเต้ จะเป็นการดีที่สุดหากอยู่ห่างจากเซ่อเจิ้งอ๋อง เช่นนี้แล้วเป็นเรื่องดีต่อเหนียงเหนียงและเซ่อเจิ้งอ๋องพ่ะยะค่ะ” ท่านอ๋องเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ โดยทั่วไปแล้วมือสังหารทำอะไรเขาไม่ได้ องครั
