เหนียงได้ทำลูกไม้อะไรเอาไว้?” ลูกไม้หลินชิงเวยมิใช่ว่าเขาจะไม่เคยประสบมาก่อน ช่วยชีวิตคนได้นั้นเป็นเรื่องจริง แต่ขณะเดียวกันนางมีลูกไม้ของนางเช่นกัน
หลินชิงเวยมองหน้าเขา จากนั้นหันกายกลับไปโดยมิเอ่ยวาจา
“เหนียงเหนียง!” องครักษ์รีบพูด “หากผู้น้อยเอ่ยวาจาใดผิดไป ขอเหนียงเหนียงโปรดอภัย”
“อภัย?” หลินชิงเวยหันกายกลับมาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง ยกมือขึ้นบีบปลายคางขององครักษ์ องครักษ์คิดไม่ถึงว่าดูมือของนางทั้งขาวนวลเนียนเรียวเล็กกลับมีเรี่ยวแรงอยู่หลายส่วน มือที่บีบคางของเขาแม่นยำประดุจถือเข็มเงิน บีบให้เขาก้มหน้าลงมาเล็กน้อย หลินชิงเวยหรี่ตาลงจ้องเขาเขม็งส่งผลให้เขารู้สึกหนาวเยือก นางเอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่มีผู้ใดบอกเจ้าหรือว่าอย่าได้ล่วงเกินสตรี? หากข้าเล่นลูกไม้ เจ้ายังจะสามารถยืนอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยได้หรือ? หืม? อย่าให้มีครั้งหน้า เจ้าลองดูว่าข้าจะปิดปากของเจ้าหรือไม่”
พูดแล้วหลินชิงเวยจึงปล่อยคางของเขาแล้วพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นำทาง”
แม้ว่าจะไม่ต้องการให้เรื่องที่เซียวเยี่ยนพบมือสังหารถูกผู้อื่นล่วงรู้ แต่เขามีบาดแผลบนร่างกาย อีกทั้งไม่มีกำแพงที่ลมพัดผ่านไม่ได้ ซ้ำยังไม่ได้ร่วมประชุมเช้าในท้องพระโรง เซียวจิ่นยังคงรู้เรื่องนี้อยู่นั่นเอง
หลินชิงเวยไปที่นั่นแต่เช้าตรู่ เวลานั้นเซียวจิ่นยังประชุมเช้าอยู่ในท้องพระโรง
เมื่อนางก้าวเข้าประตูไปนั้นเห็นเซียวเยี่ยนนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง แ
