ะดับไว้บนร่างกายได้ ได้ยินว่าทำเช่นนี้แล้วจะขจัดปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไปได้
หลินชิงเวยซื้อดอกไม้ดอกเล็กๆ สำหรับทัดผมดอกหนึ่ง นางทัดดอกไม้นั้นบนผม สายน้ำในแม่น้ำทอประกายระยิบระยับ เซียวเยี่ยนก้มหน้าลงมองรอยยิ้มอันเบิกบานใจของนาง เส้นผมหน้าที่ปรกหน้าผากนั้นถูกสายลมพัดให้เปิดขึ้นให้เห็นดวงตาที่ทอประกายราวกับมีดวงดาวมากมายอยู่ในนั้น
เซียวเยี่ยนเงียบขรึมไม่เอ่ยวาจา เขาทำหน้าที่หยิบเงินอย่างว่าง่าย
แม่นางซึ่งขายดอกกล้วยไม้เห็นใบหน้ารูปงามของเซียวเยี่ยนจึงเอ่ยปากชื่นชมทั้งที่แก้มแดงเรื่อว่า “แม่นางช่างมีวาสนายิ่งนักได้พบบุรุษที่ต้องใจเป็นสามี ไม่สู้ซื้อดอกไม้ให้คุณชายท่านนี้ด้วยช่อหนึ่ง คุณชายจะได้ขจัดปัดเป่าสิ่งไม่ดีด้วย เช่นนี้แล้วจะได้เหมาะสมกัน”
เซียวเยี่ยนปฏิเสธ “ข้าไม่ต้องการ”
ในใจของเขาดูแคลนยิ่งนัก ความรู้สึกดูถูกดูแคลนนั้นปรากฏชัดเจนบนใบหน้าทำให้หลินชิงเวยเห็นอย่างชัดเจน สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ดึงดูดความสนใจของแม่นางน้อยเหล่านั้นได้ เขาซึ่งเป็นหนุ่มใหญ่ไหนเลยจะสนใจสิ่งของเหล่านี้
ทว่าหลินชิงเวยกลับเลือกดอกกล้วยไม้ประดับเอวมาดอกหนึ่งในชั่วพริบตา นางกล่าวกับหญิงสาวขายดอกกล้วยไม้ด้วยรอยยิ้มยิบหยี “ดอกนี้ก็แล้วกัน” ยิ่งเซียวเยี่ยนไม่ต้องการ นางก็จะซื้อให้เขา ดังนั้นนางจึงหันกายไปหาเซียวเยี่ยน ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อนำดอกไม้ในมือประดับลงบนสายคาดเอวของเขาเซียวเยี่ยนเบาๆ โดยไม่รอให้เซีย
