ลินเสวี่ยหรงยังวิงวอนให้เขาคืนความเป็นธรรมให้แก่นางไม่หยุดหย่อน เขาเงื้อมือขึ้นตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้าของหลินเสวี่ยหรงหนักๆ ฉาดหนึ่ง
“พ่าง” เสียงดังขึ้น บริเวณโดยรอบมีเพียงความเงียบงัน ส่งผลให้หลินเสวี่ยหรงถูกตีจนงงงวย นางกุมใบหน้าซีกนั้นของตนเองสีหน้านั้นไม่อยากเชื่อว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
นางเชื่อฟังรู้ความมาโดยตลอด เมื่อก่อนเพื่อประจบสอพลอมหาเสนาบดีหลิน มหาเสนาบดีหลินชื่นชอบนางมากกว่าหลินชิงเวย แต่ไรมาหลินชิงเวยไม่ออดอ้อนฉอเลาะแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ นางจึงจะเหมือนบุตรสาวของมหาเสนาบดีหลิน
แต่ด้วยเหตุใด มหาเสนาบดีหลินจึงตบตีนาง? เพื่อหลินชิงเวยถึงกับตบหน้านาง?
หลินเสวี่ยหรงไม่อยากจะเชื่อ นางถูกจ้าวซื่อโอบเข้ามาปกป้องในอ้อมอกด้วยสีหน้าย่ำแย่เช่นเดียวกัน
มหาเสนาบดีหลินพูดด้วยโทสะ “ข้าไม่ใช่บิดาของเจ้า บิดาของเจ้าคือพี่ชายของข้า ครั้งนั้นด้วยสงสารพวกเจ้าบุตรกำพร้าและหญิงม่ายข้าจึงรับพวกเจ้าเอาไว้ ชิงเวยจึงจะเป็นบุตรสาวสายตรงสกุลหลินของข้า มารดาของเจ้าตกลงไปในน้ำ ยังดีที่ชิงเวยไม่คำนึงถึงชีวิตตนเองกระโดดลงไปในน้ำช่วยชีวิตมารดาเจ้า เจ้าดียิ่งนักกลับใส่ร้ายป้ายสีนาง! ข้าสงสารพวกเจ้าสองคนแม่ลูกด้วยพี่ชายของข้าจากโลกนี้ไปแล้ว ทว่าข้าไม่อาจยอมรับการกระทำไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้ของพวกเจ้าเช่นกัน! เด็กๆ ส่งจ้าวฮูหยินและคุณหนูกลับไปพักผ่อนที่ห้อง!”
ถัดมาหลินชิงเวยถูกสาวใช้ประคองให้ลุกขึ้นเช่นก
