ะทั่งบุตรสาวที่ตนให้กำเนิดก็ยังสู้บุตรสาวที่ผู้อื่นให้กำเนิดไม่ได้ ในสมองของเขามีถุงน้ำหรือไร?
หลินชิงเวยก้าวเดินช้าๆ สาวใช้ก้าวขึ้นหน้าเพื่อเปิดประตูห้อง นางก้าวเท้าเดินตามเข้าไปข้างในทันที ภายในห้องดูเหมือนจะไม่มีคนมาเก็บกวาดทำความสะอาดนานแล้ว บนโต๊ะแต่งหน้ามีฝุ่นละอองจับตัวเป็นชั้นบางๆ ยังดีที่ภายใต้ตู้เสื้อผ้ายังสะอาดสะอ้าน หลินชิงเวยเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกระโปรงสีรากบัวออกมาชุดหนึ่ง
นางยืนอยู่หน้ากระจกสำริด เงาของสตรีในกระจกสำริดนั้นดูพร่ามัว มีความรู้สึกว่างเปล่าเหมือนอยู่ท่ามกลางหมอก นางมองรูปร่างบนกระจกที่คล้ายมีคล้ายไม่มีพร้อมกับยกปลายนิ้วของตนแกะกระดุมบนอาภรณ์ออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ
กระโปรงเปียกชุ่มแนบเนื้อตัวชุดนั้นถูกปลดออกจากร่าง ผิวพรรณของหลินชิงเวยเปลือยเปล่าในอากาศ ผิวนั้นขาวนวลผ่องราวกับผิวของสาลี่ที่เพียงบีบก็คั้นน้ำออกมาได้
ผลัดเปลี่ยนสวมกระโปรงสีรากบัวแล้วยิ่งขับให้ผิวพรรณของนางดูละเอียดอ่อน นางยังไม่ทันได้ผูกผ้ารัดเอวให้เรียบร้อย กลับได้ยินเสียงหัวเราะลอยมาเบาๆ สองครั้งเข้ามาในโสตประสาท หลินชิงเวยรีบหยิบเสื้อผ้ามาคลุมเพื่อปิดบังเนื้อตัวของตนพร้อมกับหันไปมอง
เซียวอี้คนต่ำช้าไปมาไร้ซุ่มเสียง นางถึงกับไม่รู้ว่าเจ้าคนเลวทรามผู้นี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อใด นางเห็นประตูของหน้าต่างเปิดออกครึ่งหนึ่ง คิดแล้วเขาน่าจะลอบเข้ามาทางหน้าต่าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาในยามนี้ทำให้คนเห็นแล้วร
