องกลืนลงไปโดยไม่ถามอะไรทั้งสิ้น สำหรับเรื่องนี้หลินชิงเวยพึงพอใจยิ่งยวด จึงกล่าวอีกว่า “ท่านไม่กลัวว่าข้าจะให้ยาพิษท่านหรือ?”
“หากเป็นยาพิษ เจ้าวางยาพิษเปิ่นหวางจนตาย วันนี้สกุลหลินทั้งครอบครัวรวมทั้งตัวเจ้าจะไม่มีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว”
“แต่นั่นเป็นยาพิษจริงๆ”
เซียวเยี่ยนพลันรู้สึกไม่ค่อยดีทั่วร่าง “…”
หลินชิงเวยกล่าวยิ้มๆ อีกว่า “แต่ท่านวางใจได้ พี่สาวมียาถอนพิษ”
ต่อมาไม่นานภายในจวนสกุลหลินเริ่มงานเลี้ยงในยามกลางวัน เรือนชั้นกลางแบ่งออกเป็นสองชั้น ด้านนอกเป็นที่นั่งสำหรับรับรองบรรดาแขกฝ่ายชาย ด้านในอีกชั้นหนึ่งเป็นที่นั่งสำหรับเหล่าสตรี วันนี้เซ่อเจิ้งอ๋องและเซี่ยนอ๋องต่างมาร่วมงาน แน่นอนว่ายังมีโต๊ะประธานอีกโต๊ะหนึ่ง โต๊ะประธานมีครอบครัวสกุลหลี่ร่วมโต๊ะกับชินอ๋อง[1]ทั้งสองท่าน
[1] ชินอ๋อง หมายถึง ตำแหน่งที่ฮ่องเต้มักแต่งตั้งให้กับพระโอรสที่มีผลงานโดดเด่นเป็นที่ประจักษ์ หากผู้เป็นชินอ๋องสิ้นพระชนม์ผู้มาสืบทอดมักเป็นพระโอรสองค์โต หรือไม่ก็เป็นพระโอรสที่ประสูติจากพระชายาเอก อีกประการหนึ่งหากชินอ๋องสายใดไม่มีผู้สืบทอด ฮ่องเต้อาจแต่งตั้งองค์ชายโดยสายเลือดให้มาสืบทอดตำแหน่งอ๋องเหล่านั้นได้
