มหาเสนาบดีหลินกล่าวเสียงแห้ง “เป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะทรงเมตตาต่อกระหม่อมถึงเพียงนี้ ถึงกับให้เวยเอ๋อร์กลับมาอยู่เป็นเพื่อนชายชราเช่นกระหม่อม” พูดแล้วหันไปมองรถม้า “เซ่อเจิ้งอ๋องเสด็จมาด้วยใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เวลานี้เซียวเยี่ยนเพิ่งจะสะบัดอาภรณ์เบาๆ เดินลงมาจากรถม้า ขุนนางที่อยู่ในที่นั้นล้วนถวายบังคมเต็มพิธีการ เขากล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธี ล้วนมาร่วมงานฉลองวันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน ทุกคนทำตัวตามสบายเถิด”
จากนั้นเป็นการมอบของขวัญ มหาเสนาบดีหลินต้อนรับหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนเข้าประตูจวนสกุลหลินด้วยตนเอง
สำหรับสาเหตุใดที่เซ่อเจิ้งอ๋องร่วมนั่งรถม้าคันเดียวกับเจาอี๋เหนียงเหนียงนั้น เป็นเรื่องไม่เหมาะสม แม้ทุกคนจะมีความคลางแคลงใจ ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยวาจา
สกุลหลินกว้างใหญ่มาก เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของครอบครัวขุนนางใหญ่ สวนดอกไม้และทัศนียภาพงดงาม เหล่าสาวใช้เดินนวยนาดผ่านไปเป็นพัก ทำงานมือเป็นระวิงเป็นภาพที่น่าดูภาพหนึ่ง
ดอกท้อในสวนบานสะพรั่ง ศาลากลางน้ำใต้ร่มเงาของต้นไม้ เต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายสีสัน
หลินชิงเวยหรี่ตาลงมองประเมินคฤหาสน์หลังนี้ บรรดาฮูหยินและคุณหนูที่มาถึงก่อนล้วนชมชอบที่จะมาเดินในสวนดอกไม้ ชื่นชมการจัดแต่งสวนของจวนมหาเสนาบดี คุณหนูรองสกุลหลินและจ้าวซื่อได้ยินว่าหลินชิงเวยกลับมาจึงรีบนำสตรีทั้งหมดออกมาต้อนรับ
จ้าวซื่อผู้นี้ก็คือมารดาผู้ให้กำเนิดหล
