คำพูดนี้ของนางทำให้ผู้คนเกิดความคิดเชื่อมโยงอย่างห้ามไม่ได้ นอกจากฐานะนี้ของนาง ด้านอื่นๆ ของนางดูเหมือนจะลึกลับซับซ้อนเกินไป
มหาเสนาบดีหลินจัดงานวันเกิด เชอะ เกี่ยวอะไรกับนางด้วย?
หลินชิงเวยกลอกนัยน์ตาไปมาเมื่อไตร่ตรองอีกครั้ง เอ๊ะ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางโดยตรงนี่นา นางออกจากวังไปสังเกตการณ์และยังมีโอกาสได้พบกับสตรีร้ายกาจเช่นหลินเสวี่ยหรง
นี่นับเป็นโอกาสครั้งหนึ่งเชียว
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงเปลี่ยนสีหน้าท่าทีเป็นประจบประแจงทันที นางหันไปกะพริบตาปริบๆ ให้เซียวจิ่น “จริงหรือเพคะ เตียเตียของหม่อมฉันจัดงานวันเกิด ฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้หม่อมฉันกลับไปเยือนครอบครัวฝ่ายมารดาหรือเพคะ?”
เตียเตีย…หลินชิงเวยเอ่ยวาจานี้ออกไปด้วยความรังเกียจ น่าสะอิดสะเอียนเกินไปแล้ว
“เจิ้นกลัวว่าเจ้าอยู่ในวังนานเกินไปจะรู้สึกเบื่อหน่าย อีกทั้งไม่ได้กลับไปนานเยี่ยงนี้ สมควรที่จะกลับไปสักหน” เซียวจิ่นพูดแล้วหันไปมองเซียวเยี่ยน “วันนั้นเสด็จอาไปร่วมงานเช่นกัน ไม่สู้เสด็จอาพาชิงเวยไปพร้อมกัน”
หากเป็นเมื่อก่อน หลินชิงเวยจะต้องเสแสร้งออดอ้อนฉอเลาะเซียวเยี่ยนสักคำรบหนึ่ง แต่ยามนี้เซียวเยี่ยนเห็นท่าทีของนางดูเหมือนไม่ยินดีที่จะร่วมทางกับตนเท่าใดนัก จึงเอ่ยขึ้นว่า “ได้”
หลินชิงเวยเบ้ปากอย่างหมดสนุกทันที เซียวจิ่นมองเห็นชัดเจนจึงกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “หากเจิ้นเดินเหินไปมาสะดวก เจิ้นย่อมต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าแน่นอน ดังนั้นได
