บปลดอาภรณ์ออกไปด้วย บนเสื้อของนางมีรอยเลือดเป็นหยดๆ ปรากฏชัดเจนบนผ้าสีเขียวอ่อน ปรากฏให้เห็นเป็นรอยสีเข้มและจาง
ซินหรูเห็นแล้วใบหน้าเล็กๆ ในวัยเยาว์ของนางปรากฏให้เห็นความสุขุมของผู้ใหญ่
หลินชิงเวยก้าวเท้าเข้าไปในน้ำร้อน นางกอบน้ำร้อนมาล้างใบหน้าของตนเป็นลำดับแรก ซินหรูหยิบผ้าขนหนูมาซับน้ำให้เปียกช่วยหลินชิงเวยขัดถูรอยเลือดที่จางลงเพราะสายน้ำกระทั่งไม่เหลือร่องรอยอันใด
“พี่สาวท่าน…”
ยังไม่ทันได้กล่าวออกไปก็ถูกหลินชิงเวยย้อนกลับไปว่า “เจ้าไม่อยากรู้ดอกว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น กลับไปเข้านอนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่ ต่อไปอีกหลายวันเจ้ายังต้องรับผิดชอบไปต้มยาสมุนไพรให้ฝ่าบาทอาบน้ำแช่ตัวที่ตำหนักซวี่หยางทุกวัน เรื่องเหล่านั้นที่ข้าสอนเจ้า เจ้าเชี่ยวชาญดีแล้วกระมัง”
ซินหรูตื่นตะลึง ถามว่า “พรุ่งนี้พี่สาวไม่ไปพร้อมกับข้าหรือเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยกล่าวอย่างสงบว่า “ไม่ไปแล้ว พี่สาวเพียงแค่รับปากเซ่อเจิ้งอ๋องช่วยรักษากระทั่งเด็กคนนั้นไข้ลดลง ยามนี้ไม่มีอะไรต้องกังวลย่อมไม่ติดค้างสิ่งใดต่อพวกเขา เจ้าไปทำภารกิจขั้นตอนสุดท้ายให้เรียบร้อยแล้วกลับมา อย่าได้เสียเวลาอยู่ที่นั่น”
ซินหรูเงียบขรึม “แม้สุขภาพของฝ่าบาทจะกระเตื้องขึ้นบ้างสแล้ว แต่ขาของเขา…” หลินชิงเวยขัดถูร่างกายของตน ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบอะไร ซินหรูมองนางแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ดูออกว่าฝ่าบาทเป็นคนดีคนหนึ่ง เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนโยนสุ
