อแย่งไปประดุจสิ่งของล้ำค่ากลับเป็นเพียงแค่บุรุษที่ใช้อวัยวะต่ำกว่าเอวมาคิดพิจารณาสิ่งที่กินเข้าไปเท่านั้น นางต้องตาท่าน นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะต้องตาท่านเช่นกัน อย่างไรชื่อเสียงของข้าก็ไม่เหลือดีแล้ว สุดท้ายแล้วเป็นท่านที่ลากข้าลงน้ำหรือไม่หรือข้าลากท่านลงน้ำกันแน่ ท่านควรจะไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน”
ปลายนิ้วของเซียวอี้ลูบไล้ลงบนลำคอของหลินชิงเวยอีกครั้ง ลูบคลำลงไปเบาๆ บนรอยนิ้วมือที่เซียวเยี่ยนทิ้งเอาไว้ ราวกับกุมลำคอของนางไว้ในอุ้งมือของเขาอีกครั้ง “เจ้าพูดมามากมายเช่นนี้ ไม่กลัวว่าเปิ่นหวางจะสังหารเจ้าหรือ อยู่ในสถานที่เช่นนี้ เจ้าตายแล้วเปิ่นหวางฝังเจ้าลงใต้ต้นไห่ถังย่อมไม่มีใครรู้เห็น?” พูดแล้วเขาค่อยๆ บีบมือให้แน่นขึ้น
หลินชิงเวยเงยคอขึ้นหัวเราะ
ดอกไห่ถังปลิวมากับสายลม ตกลงมาบนหว่างคิ้วของนาง ตกลงบนเส้นผมของนางและร่วงลงสู่พื้นงดงามยิ่งนัก
นางกล่าวว่า “ ท่านคิดว่าข้าไม่ได้ป้องกันตัวแม้แต่น้อยหรือ? เรื่องของท่านและจู๋กุ้ยเหริน หากข้าไม่ปรากฏตัวสามวัน จะมีคนนำเรื่องนี้ไปโพนทะนาออกไป ท่านเชื่อหรือไม่ว่าเวลานั้นต่อให้เป็นถ้ำก็ยังได้ข่าวนี้ ข้าดูรูปร่างหน้าตาของจู๋กุ้ยเหรินนางนั้นผิดแผกไปจากคนส่วนใหญ่ ดูท่าแล้วน่าจะเป็นสตรีจากต่างเผ่า เป็นสตรีต่างเผ่าแต่สามารถเข้าวังมาอยู่ในตำแหน่งกุ้ยเหริน คิดดูแล้วครอบครัวเผ่าฝ่ายมารดาน่าจะมีอำนาจอยู่บ้าง เซี่ยนอ๋องลักลอบมีความสัมพันธ์กับสตรีเช่นนี้
