ปลายเท้าของตนมาโดยตลอดไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทิศทาง
กระทั่งหลินชิงเวยรู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ด้าน–ที่นี่มันที่ไหนกัน?
กลิ่นดอกไม้จางๆ อวลอยู่ในมวลอากาศ ราวกับนางเดินอยู่บนทะเลดอกไม้
ไม่เลว นางเป็นทะเลดอกไม้ผืนนั้นจริงๆ
หลินชิงเวยคิดไม่ถึงว่าต้นไห่ถังที่อยู่ในตำหนักซวี่หยาง เวลานี้มีเป็นผืนใหญ่ มันผ่านแสงแดดของฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น ล้วนกำลังเบ่งบาน กิ่งของมันแตกยอดอ่อน ดอกไม้สีแดงแต่ละดอกที่บานสะพรั่งราวกับเป็นทะเลเพลิงสีแดงสดทั้งผืน
ตำหนักในแห่งนี้กว้างใหญ่ ไม่มีอะไรที่ที่นี่ไม่มีจริงๆ
แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่งดงามยิ่งยวดแห่งหนึ่งจริงๆ ความอัดอั้นตันใจที่สุมในจิตใจของหลินชิงเวยก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปสิ้น หลังจากได้เห็นทะเลดอกไม้ผืนนี้ อารมณ์ของนางกลับดีขึ้นหลายส่วน และอ่อนลงมาเล็กน้อย
สนามหญ้าสีเขียวใต้ฝ่าเท้านั้นนุ่มนิ่ม ทุกครั้งที่ก้าวเดินล้วนให้ความรู้สึกดียิ่ง
นางสวมกระโปรงสีเขียว เดินอยู่บนพื้นหลังที่เป็นทะเลเพลิง ราวกับเข้าไปสู่ภาพวาดภาพหนึ่ง ทำให้นางดูแล้วยิ่งอ่อนเยาว์
ในเวลานี้เองหลันพลันมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลัง ขณะที่หลินชิงเวยไม่ได้ระวังตัว เขาโอบผ่านเอวของหลินชิงเวยแล้วกอดนางเข้าไปในอ้อมอก
หลินชิงเวยตื่นตะลึง ไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง มืออีกข้างหนึ่งของคนผู้นั้นก็ปิดปากของนางเอาไว้ คนผู้นั้นพานางหมุนตัวหลายรอบ ฝีเท้าของนางสับสนอย่างยิ่ง ได้แต
