่ตี ท่านก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”
แววตาของเซียวเยี่ยนนิ่งลึกราวกับคลื่นลมและพายุฝนกำลังก่อตัวขึ้น เขากล่าวเสียงเบาว่า “ถึงยามนี้ เจ้าก็ยังไม่รู้ว่าความผิดของเจ้าอยู่ที่ใดใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวยมองตามสายตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว กล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าข้าทำผิดอะไรกันแน่ เบื้องบนมีคำสั่ง ข้าไม่ทำตามก็คือขัดต่อราชโองการ ข้าทำตามคือกำเริบเสิบสาน ท่านว่าข้าควรจะทำตามหรือไม่ทำตามดีเล่า? ท่านว่าข้าควรจะฟังฝ่าบาทหรือฟังท่านเซ่อเจิ้งอ๋องดีเล่า! ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร ท่านคิดว่าท่านสูงส่งกว่าฝ่าบาทแล้วจริงๆ หรือ?”
เซียวเยี่ยนเดือดดาลอย่างที่สุด เขายื่นมือไปกุมลำคอหลินชิงเวย ขอเพียงเขาออกแรงย่อมต้องหักคอนางได้แน่นอน
หลินชิงเวยถูกบีบให้เงยหน้าขึ้น ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางลงแม้แต่น้อย “ข้าดูแล้ว ท่านไม่เพียงแต่กำลังโมโหข้าเท่านั้น ท่านยังยังโมโหตัวท่านเองด้วยกระมัง เซ่อเจิ้งอ๋อง ชีวิตคนมากมายเพียงนั้น ท่านไม่อาจทำผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย น่าเสียดายที่ท่านผิดพลาดแล้ว ท่านทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง!”
เซียวเยี่ยนกล่าวเสียงต่ำราวกับเขาถูกสัตว์ร้ายถูกขังอยู่ในกรง เขาคำรามเสียงต่ำ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดอะไร? เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางไม่กล้าสังหารเจ้าจริงๆ ใช่หรือไม่?”
รอยยิ้มของหลินชิงเวยเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนและเจิดจ้าขึ้นอีก “เหตุใดท่านจึงไม่ให้ข้าเข้าไปดูสีหน้าท่าทางของกู้เทียนหลินผู้นั
