ดคดทรยศ ย่อมต้องตัดสินด้วยโทษประหารชีวิตเก้าชั่วโคตร” เซียวจิ่นพูดอย่างสงบ เขามองหลินชิงเวย “ประหารพรุ่งนี้ยามอู่สามเค่อ”
ยามบ่ายน้ำสมุนไพรได้ต้มเรียบร้อยแล้ว ถังอาบน้ำขนาดใหญ่ใบหนึ่งถูกขนย้ายเข้ามาในตำหนักบรรทมเทน้ำสมุนไพรสีเขียวลงไปกลิ่นของสมุนไพรลอยเข้ามาปะทะจมูกทันที
เซียวจิ่นถูกโยนลงไปในถังอาบน้ำ แช่น้ำสมุนไพรสองชั่วยาม กระทั่งเวลาใกล้พลบค่ำจึงออกมาจากถังอาบน้ำ ไอน้ำร้อนทำให้ใบหน้าของเขาแดงเรื่อเล็กน้อย สีหน้าท่าทางดูผ่องใสขึ้นมาก
หลินชิงเวยถาม “ฝ่าบาททรงรู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ?”
เซียวจิ่นหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง “ผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนมาก”
ต่อมาเซียวเยี่ยนมาถึงตำหนักซวี่ยางในเวลากลางคืน มีเซียวเยี่ยนอยู่ งานที่เหลือจึงไม่จำเป็นต้องให้หลินชิงเวยและซินหรูต้องกังวล ดังนั้นคนทั้งสองจึงออกมาจากที่นั่น
ประตูตำหนักหนักอึ้งนั้นปิดลงกลายเป็นความมืดมิด
หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนได้พบกันระหว่างประตูตำหนัก คนทั้งสองต่างไม่ได้พูดจาราวกับเป็นคนแปลกหน้าสองคน
เซียวเยี่ยนงานยุ่งมาหลายวัน ความเหนื่อยล้าอิดโรยปรากฏขึ้นที่หว่างคิ้วของเขา สีหน้าท่าทางเย็นชาคล้ายราตรียามรัตติกาลนี้ ทางเส้นนี้ทั้งสองข้างทางมีดอกไห่ถังที่ยื่นออกมา กิ่งของมันโน้มลงมาด้วยน้ำหนักของมัน ท่ามกลางแสงสว่างภายใต้โคมไฟภายในวังหลวง เป็นทัศนียภาพงดงามที่มิอาจมองผ่าน เซียวเยี่ยนเดินผ่านใต้ต้นไม้เหล่านั้น สีแดงของดอกไห่ถังทำให้ร่างอั
