เรียบๆ แทนก็ได้เช่นกันเพคะ” พูดแล้วเซียวเยี่ยนส่งถ้วยน้ำแกงมาให้นาง นางรับมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน “ขอบคุณเสด็จอาเพคะ”
น้ำแกงนี้รสชาติดีเลิศจริงๆ รสชาติหวาน สดใหม่ หลินชิงเวยถาม “นี่เป็นน้ำแกงอะไร รสชาติดีเช่นนี้?”
เซียวเยี่ยนอธิบายกับนางอย่างมีน้ำอดน้ำทนยิ่งยวด “น้ำแกงหงส์มังกร”
“ชื่อก็ไพเราะเช่นกัน ทำมาจากอะไรเพคะ?”
ครานี้สีหน้าของเซียวเยี่ยนปรากฎรอยยิ้มบางๆ ทว่ามีน้ำสกปรกเต็มท้องแน่นอน “ไก่และงูตุ๋นด้วยกัน”
“พรืด–”
เซียวเยี่ยนกล่าวต่อ “ต้องตุ๋นไปเรื่อย กระทั่งเนื้อไก่และเนื้องูเปื่อยยุ่ยอยู่ในน้ำแกง สุดท้ายเหลือเพียงกระดูก เพียงแค่เลือกกระดูกออกมา…”
หลินชิงเวยยืนพรวดขึ้นแล้ววิ่งออกไป ยืนค้ำกำแพงเริ่มอาเจียนออกมา
เซียวเยี่ยนหยิบผ้าไหมมาแตะเช็ดมุมปากของตนด้วยกริยาอันสง่างาม เขาลุกขึ้นกล่าวเรียบๆ “ฝ่าบาทค่อยๆ เสวย”
อาหารเลิศรสที่กินเข้าไปในยามกลางวัน เวลานี้ดียิ่งนัก นางอาเจียนออกมาเสียสิ้นไส้สิ้นพุงไม่มีเหลือ
เซียวเยี่ยนเดินออกมาสายตามองตรงไปข้างหน้าไม่ว่อกแว่ก เมื่อเขาเดินผ่านร่างของหลินชิงเวยเขาทำทีราวกับมองไม่เห็นนางอย่างไรอย่างนั้น หลินชิงเวยเช็ดมุมปากของตนแล้วยื่นมือออกมาดึงแขนเสื้อของเขา
“ท่านจงใจใช่หรือไม่?” หลินชิงเวยถาม
เซียวเยี่ยนเลิกคิ้ว “ดูจากตรงไหน?”
“ท่านรู้ว่าข้าไม่กินเนื้องู”
“เปิ่นหวางไม่เคยได้ยินเจ้าพูดมาก่อน จะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ากินอะไร ไม่กินอะไร?”
หลินชิงเวยช้อ
