ตียงนอนของเซียวจิ่น นางเอ่ยขึ้นทั้งที่มิได้หันหน้ามาว่า “รบกวนเสด็จอาจุดเทียนมาวางไว้ข้างมือหม่อมฉันได้หรือไม่?”
การกระทำของเซียวเยี่ยนรวดเร็วยิ่งนัก ปลายนิ้วทั้งสิบของหลินชิงเวยจับเข็มเงินเอาไว้ นางลนปลายเข็มกับเปลวไฟ จากนั้นฝังลงบนร่างกายของเซียวจิ่น ไม่อาจประเมินนางต่ำไปจริงๆ ลำพังเพียงแค่การฝังเข็มก็เพียงพอที่จะทำให้หมอหลวงทั้งสำนักหมอหลวงต้องอยู่อย่างอับอายขายหน้า
หลินชิงเวยขับเลือดที่มีพิษในร่างกายของเซียวจิ่นออกมาได้อีกคำหนึ่ง
ต่อมาเซียวจิ่นจึงพักผ่อนอยู่ในตำหนักบรรทม หลินชิงเวยเก็บล่วมยาออกไปนอกตำหนักบรรทม นางเอ่ยถามเซียวเยี่ยนว่า “พิษที่เหลืออยู่ในร่างกายของฝ่าบาท ส่วนหนึ่งเป็นพิษที่สะสมจากการที่หมอหลวงใช้ยาไม่ถูกกับโรคมาโดยตลอด อีกส่วนหนึ่งก็คือพิษที่ติดตัวมาแต่กำเนิด เสด็จอาทราบหรือไม่ว่าด้วยเหตุใดร่างกายของฝ่าบาทจึงได้มีโรครุมเร้าเช่นนี้?”
เซียวเยี่ยนกล่าว “เจ้าสอบถามเรื่องเหล่าเพื่ออันใดกัน?”
หลินชิงเวยกล่าว “ต้องรู้สาเหตุที่แท้จริงของโรคจึงจะใช้ยาให้ถูกกับโรค”
เซียวเยี่ยนหลุบตาลงมองหน้านาง “เปิ่นหวางว่าเจ้าเพียงแต่อยากรู้อยากเห็นมากกว่า”
หลินชิงเวยยิ้มจนตาหยี เสียงหัวเราะของนางเหมือนลูกแมวน้อยเกียจคร้านตัวหนึ่ง “เสด็จอาช่างเข้าใจหม่อมฉันยิ่งนัก”
“ฮึ เมื่อคืนเปิ่นหวางทำสิ่งของหายไป”
“เอ๊ะ ท่านอ๋องไฉนจึงไม่ระมัดระวังเช่นนี้ ระยะนี้มักจะทำสิ่งของตกหล่นเสมอ?” หลินชิงเวยกล
