องสกัดการแพร่กระจายของพิษ ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าใดนักเขาจึงยกมือขึ้นเตรียมจะตัดแขนอีกข้างของตนอย่างไม่หยุดคิด!
“นี่” หลินชิงเวยตาไวมือไว ไม่ทันได้หยุดคิดก็ออกแรงไปยื้อแขนของเขาไว้ ขัดขวางไม่ให้เขาใช้ดาบตัดแขนอีกข้างหนึ่ง
“ปล่อย” หน้าผากของเซียวเยี่ยนเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ผิวของเขาเยียบเย็นไปทั้งร่าง
หัวใจของหลินชิงเต้นโครมคราม นางไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดจึงต้องมีความรู้สึกหงุดหงิดเช่นนี้ “ท่านยอมที่จะตัดแขนตนเอง ก็ไม่ยอมพูดดีๆ กับข้าใช่หรือไม่”
“ชิ” ครานี้เป็นหลินชิงเวยบ้างที่ถูกทำให้โมโหเดือดดาลอย่างที่สุด นางกล่าวอีกว่า “ก็แค่สมบัตินอกกายไม่กี่ชิ้น ข้าไม่ได้เสียดายอะไรมากมาย เพียงแต่คิดว่าเป็นของแปลกใหม่ เซ่อเจิ้งอ๋องช่างรู้จักทำการค้านัก ข้าขาดทุนย่อยยับแล้ว ที่จริงแล้วข้าไม่ควรจะสนใจท่าน ให้ท่านต้องพิษจนตายก็ดีแล้ว ช่างเป็นบุรุษน่ารังเกียจนัก!” นางพูดไปพร้อมกับล้วงยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ นางจำเป็นต้องเขย่งปลายเท้าจึงจะยื่นแขนส่งยาเม็ดนั้นไปถึงปากของเซียวเยี่ยน เห็นเซียวเยี่ยนไม่อ้าปากกลับกลอกตาขาวมองนาง “อ้าปากสิ หรือท่านต้องการตายจริงๆ?”
เซียวเยี่ยนมองหน้านาง จากนั้นหลุบตาลงครึ่งหนึ่งอ้าปากกลืนยาลงไป
หลินชิงเวยเอื้อมมือไปดึงมือของเขาที่ถูกงูกัด มองปลายนิ้วของเขา จากนั้นก้มหน้าลงไป ริมฝีปากของนางแนบติดไปกับปลายนิ้วของเขา เขาชะงักงันเมื่อเห็นหลินชิงเวยกำลังใช้ปลายลิ้น
