ึกร้อนใจเล็กน้อย จึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนหวานว่า “เสด็จอา ผู้อื่นเป็นสนมของฮ่องเต้ ท่านรังแกข้าเช่นนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?”
“เปิ่นหวางรังแกเจ้า?” เซียวเยี่ยนเลิกคิ้ว จากนั้นกลับพยักหน้า “หากนำสิ่งของที่เจ้าหยิบเอาไปตามอำเภอใจกลับมาได้ เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางรังแกเจ้าก็ช่างเถิด”
หลินชิงเวย “…” นางก้มหน้าลง มองปลายนิ้วของเซียวเยี่ยนที่กำลังจะยื่นเข้ามาที่หน้าอกของนาง ปลายนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดนั้นเสมือนรูปร่างสูงใหญ่ของเขา ดูไปแล้วทั้งเรียวยาวและงดงาม ข้อกระดูกชัดเจน ปลายเล็บกลมมนมีระเบียบ เล็บสีชมพูแสดงถึงสุขภาพแข็งแรงนั้นถูกตัดแต่งอย่างสะอาดสะอ้าน “ชิงหลัน กัดเขาซะ!”
ทันทีที่สิ้นเสียงกล่าว งูชิงหลันพุ่งออกมาจากเสื้อผ้าของหลินชิงเวย ขณะที่มันอ้าปากจะกัดลงไปบนปลายนิ้วของเซียวเยี่ยน การจู่โจมของงูนั้นรวดเร็วยิ่ง งูพันรัดร่างของมันไปบนมือของเซียวเยี่ยน แล้วกัดลงไปเต็มๆ
เจ็บ เจ็บจนชา
ปลายนิ้วของเซียวเยี่ยนปรากฎให้เห็นร่องรอยบาดแผลที่ถูกงูกัด มีโลหิตสดๆ สองหยดซึมออกมาจากรอยเขี้ยวงู จากนั้นนาทีถัดมา ปลายนิ้วของเขาตวัดกลับ หลิงชิงเวยถึงกับตาพร่าด้วยมองไม่ทันว่าเขาทำได้อย่างไร เขาจับชิงหลันเอาไว้อย่างง่ายดายอีกทั้งควบคุมชิงหลันไว้บนพื้นโดยกดบนลำตัวของมัน
[1] หรือ แหวนป่านจื่อ หมายถึง แหวนขนาดใหญ่ ใช้สวมที่นิ้วหัวแม่มือของบุรุษชนชั้นสูง
[1] หรือ แหวนป่านจื่อ หมายถึง แหวนขนาดใหญ่ ใช้สวมที่นิ
