งหน้า “ฎีกาเหล่านี้ล้วนต้องส่งไปให้ฝ่าบาทอ่านและอนุมัติใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนกล่าวโดยมิได้หันมามองนาง “หยิบออกมาให้หมด”
“อะไรนะ?”
“นำสิ่งของที่เจ้าหยิบติดไม้ติดมือไปออกมาให้หมด”
หลินชิงเวยแบมือออก “ข้าไม่ได้หยิบอะไรทั้งสิ้น มีปัญญาท่านก็มาค้นเอง”
เซียวเยี่ยนหันกายกลับมาเผชิญหน้ากับนาง มองท่าทางที่ประเมินว่าเซียวเยี่ยนไม่กล้าค้นตัวนาง เขาหลุบตาลงต่ำมองนาง “เจ้าจะให้เปิ่นหวางค้นจริงๆ หรือ?”
ด้วยความเข้าใจต่อบุรุษที่หลินชิงเวยพอจะมีอยู่ เขาไม่ยินยอมแม้กระทั่งจะแตะต้องเนื้อตัวนาง มีหรือจะกล้าค้นตัวนาง? เขาทำได้เพียงพูดจาข่มขู่ผู้คนเท่านั้น แต่นางไม่หลงกลหรอกนะ
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงเดินเข้าไปหาเขาอย่างวางใจ กำลังคิดจะเอ่ยว่า “มาค้นเลย พี่สาวยืนให้เจ้าค้น” ปรากฏว่าถูกเซียวเยี่ยนจี้สกัดจุด
หลินชิงเวยแข็งค้างไปทั้งร่าง “ท่านจะค้นก็ค้นไป จี้สกัดจุดข้าทำไมเล่า?”
เซียวเยี่ยนหยิบกระถางธูปทองคำแท้ขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากช่องแขนเสื้อของนางชิ้นหนึ่ง
“ชายหญิงมิใช่ญาติใกล้ชิดกัน เวลานี้เสด็จอากลับไม่ถือธรรมเนียมเหล่านี้เสียแล้ว” หลินชิงเวยกระแอมกระไอจงใจพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน
ย่อมเป็นเช่นนั้นแน่นอน เขาได้ถูกล้ำเส้นมาหลายต่อหลายครั้ง เซียวเยี่ยนสัมผัสมากับตัวแล้วว่ากับสตรีนางนี้จะทำอะไรโดยยึดถือกฎเกณฑ์ไม่ได้
เซียวเยี่ยนหยิบอังคุฐธำมรงค์[1]หยกสีเขียวใสนั้นออกจากแขนเสื้อของนางอีกชิ้นหนึ่ง
หลินชิงเวยรู้ส
