งร่างแทบจะทาบทับลงบนร่างของหลินชิงเวย หลินชิงเวยจึงกล่าวขึ้นว่า “เสด็จอา ท่านอยู่ใกล้ข้าเกินไปแล้ว เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะร้องให้ช่วยแล้ว?”
“ร้องให้ช่วย?” ริมฝีปากบางของเซียวเยี่ยนกล่าวเสียงต่ำ “เช่นนั้นก็ต้องดูว่าจะมีคนได้ยินหรือไม่”
ดังนั้น หลินชิงเวยจึงอ้าปากขึ้นเตรียมจะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น ดูท่าแล้วเซียวเยี่ยนยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง เมื่อเห็นเช่นนี้จึงยื่นมือข้างหนึ่งมาปิดปากของหลินชิงเวย ไหนเลยจะคิดว่าด้วยเขาออกแรงมากเกินไป อีกทั้งหลินชิงเวยเป็นสตรีร่างเล็กบอบบาง ร่างทั้งร่างของนางจึงหงายไปด้านหลัง ด้วยนางคิดว่าข้างหลังยังมีต้นไม้รองรับร่างของตน ร่างทั้งของนางจึงเสียหลักไปด้านหลังอย่างคาดไม่ถึง ต้นไม้ต้นนั้นอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยจึงพลาดเป้าไป ประกอบกับร่างของเซียวเยี่ยนทาบทับลงมา นางจึงสูญเสียการทรงตัวอย่างควบคุมไม่ได้หงายผลึ่งลงด้านหลังทันที
เซียวเยี่ยนเห็นเช่นนั้นที่จริงมืออีกข้างหนึ่งของเขาที่อยู่ด้านหลังนางสามารถโอบเอวของนางแล้วดึงนางขึ้นมาได้ เช่นนี้แล้วเขาย่อมช่วยนางได้ทันท่วงที ทว่าขณะที่เขากำลังคิดจะยื่นมือออกไป ก็เหมือนกับรังเกียจตนเองที่ต้องทำเช่นนี้เช่นกัน
สตรีที่ไม่รู้ดีชั่วคนหนึ่ง หกล้มลงไปตายก็เป็นเรื่องสมควร ทำไมต้องประคองนางด้วย?
เซียวเยี่ยนเพิ่งจะดึงมือกลับมา มองหลินชิงเวยซึ่งกำลังจะล้มลงไปด้วยสายตาเย็นชา แต่เขาไหนเลยจะคิดว่าขณะที่หลินชิงเวยกำลังจะล
