ยวเยี่ยนที่เข้ามาแล้ว “เสด็จอามาแล้ว”
เซียวเยี่ยนพนักหน้า ตอบเรียบๆ ว่า “อื้อ”
หลินชิงเวยดึงเข็มเงินกลับมาทีละเล่ม แล้วจึงค่อยๆ ช่วยเซียวจิ่นสวมเสื้อผ้ากลับไป นางหยิบน้ำมาให้เซียวจิ่นบ้วนปาก
เซียวเยี่ยนเดินเข้ามา ถามว่า “ฝ่าบาทรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
เซียวจิ่นกล่าว “เจิ้นดีขึ้นมาก พักผ่อนอีกสักครู่ก็ออกไปอนุมัติฎีกาได้”
หลินชิงเวยรู้สึกได้ว่าทันทีที่เซียวเยี่ยนเข้ามา คำพูดและน้ำเสียงของเซียวจิ่นรวมไปถึงสีหน้าท่าทางก็เปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้เขาคล้ายผู้ใหญ่คนหนึ่ง เวลานี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวเยี่ยนกลับเหมือนเด็กน้อยที่เชื่อฟังคนหนึ่ง
ไม่รอให้เซียวเยี่ยนเอ่ยปาก หลินชิงเวยตวัดสายตามองเขาพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้ฝ่าบาททำได้เพียงนอนพักอยู่บนเตียงเท่านั้น เรื่องอื่นอย่าได้คิด รอให้ผ่านไปอีกสองวัน พิษในร่างกายของฝ่าบาทถูกขับออกจนหมดแล้ว ต้องอาบน้ำและแช่ตัวด้วยสมุนไพร ถึงเวลานั้นหากดีขึ้นแล้วค่อยพูดกัน หาไม่แล้วฝ่าบาทตัดสินใจเลือกเอาเองว่าจะมีชีวิตอยู่ถึงอายุสิบหกปีหรือหกสิบปี”
เมื่อหลินชิงเวยจริงจังขึ้นมา นางแทบจะไม่ให้เซียวจิ่นมีช่องว่างเพื่อปฏิเสธ
เซี่ยวเยี่ยนกล่าวว่า “ฟังนางก็แล้วกัน เรื่องเหล่านั้นรอให้ฝ่าบาทอาการดีขึ้นค่อยจัดการเถิด”
เซียวจิ่นกล่าว “เช่นนั้นวันนี้เจิ้นก็นอนพักอยู่นเตียง แต่ก็ยังอ่านฎีกาได้ อีกประเดี๋ยวเสด็จอาช่วยนำฎีกาในห้องทรงพระอักษรมาที่นี่เถิด”
เซียวเยี่ยนไม่พูดจ
