เพราะข้าไม่ได้สั่งให้ส่งตัวเจ้าไปยังตำหนักเย็น หลินเสวี่ยหรงซื้อตัวเจ้า เมื่อเจ้าตัดสินใจทำงานถวายชีวิตให้กับนางก็ควรจะคิดได้ว่าต่อไปเจ้าจะต้องสูญเสียอะไรเป็นการตอบแทนบ้าง”
ลวี่เฉี่ยวส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ทำ…ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำงานถวายชีวิตแทนนาง!”
คิ้วของหลินชิงเวยโค้งลง “เจ้ากล้าพูดว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนวางยาในน้ำชาที่นำมาให้ข้า?”
“น้ำชา น้ำชานั้นเป็นบ่าวที่ส่งให้กับเหนียงเหนียงเพคะ แต่บ่าวไม่ได้เติมสิ่งของอื่นลงไป!”
หลินชิงเวยหรี่ตาลงจับสังเกตสีหน้าบนใบหน้าของลวี่เฉี่ยว “เมื่อคนเรากำลังพูดเท็จ เพื่อต้องการให้อีกฝ่ายเชื่อในคำเท็จของตนจะจ้องตาของอีกฝ่ายตลอดเวลา ชัดเจนยิ่งนักว่าเจ้าความสามารถในการพูดเท็จของเจ้ายังไม่แนบเนียนถึงขั้นไร้พิรุธ”
ลวี่เฉี่ยวได้ยินเช่นนั้น จึงรีบละเลื่อนสายตาไปทางอื่น
หลินชิงเวยคลายมือจากคางของนาง “เจ้าออกไปเถิด เจ้ายังคงทำงานอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยนต่อไป นับแต่นี้ไปข้าจะไม่ถือสาหาความกับเรื่องที่เจ้าเคยทำมาก่อน”
ลวี่เฉี่ยวไม่ได้เคลื่อนไหวแต่กลับหัวเราะเสียงแหลมออกมา “เหนียงเหนียงทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของบ่าว บ่าวจะมีที่ยืนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? บ่าวยังมีหน้ามีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกหรือ!” พูดแล้วนางกัดฟันแน่น ลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งไปชนกำแพงด้านข้างทันที
ปี้หลิงตกใจจนส่งเสียงร้องขึ้น
ที่จริงหลินชิงเวยดึงรั้งลวี่เฉี่ยวได้ แต่นางยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ มองล
