ซินหรูงกๆ เงิ่นๆ เมื่อเดินออกไปนางมิได้หยิบอาภรณ์ขึ้นมาปิดแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของหลินชิงเวย หลินชิงเวยนอนคว่ำกอดหมอนใบหนึ่งในใจยังคิดว่าจะฝึกเด็กน้อยคนนี้มาเป็นเด็กถือล่วมยาของตน แต่เห็นท่าทางของนางแล้วคิดว่านานแค่ไหนจึงจะฝึกนางออกมาได้? หากว่ากันตามลักษณะของนางแล้ว เกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุจากการออกไปรักษาผู้อื่นมากกว่า…
อย่างรวดเร็ว แสงสว่างภายในห้องตรวจเกิดเงาพาดผ่าน หลินชิงเวยรู้ทันทีว่ามีคนเข้ามาแล้ว นางกล่าวว่า “รบกวนท่านหมอหลวงใส่ยาให้ข้าอย่างมืออาชีพสักหน่อย”
ต่อมามีคนนั่งลงริมเตียงหยิบยาบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยขี้ผึ้งออกมาทาลงบนแผ่นหลังของหลินชิงเวย น้ำหนักมือของเขาเบาและสม่ำเสมออย่างยิ่ง เขาพยายามที่จะไม่แตะต้องถูกบาดแผลของหลินชิงเวย เทียบกับซินหรูแล้วหนักแน่นสุขุมกว่ามาก กระทั่งปลายนิ้วนั้นเลื่อนผ่านจากแผ่นหลังมาถึงบริเวณข้างลำคอของหลินชิงเวย ความรู้สึกเจ็บชานั้นถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นสบาย ความแสบร้อนจากความเจ็บปวดนั้นค่อยๆ สูญสลายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกสบายเนื้อสบายตัว
บริเวณท้องนิ้วของเขามีไตแข็งๆ ชั้นหนึ่ง เมื่อสัมผัสถูกผิวของหลินชิงเวยแล้วรู้สึกได้ถึงความหยาบเล็กน้อย ทว่ากลับมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด มันทำให้ความเจ็บปวดของนางบรรเทาเบาบางลงได้
หลินชิงเวยหรี่ตาลงกับความรู้สึกสบายเนื้อสบายตัว ส่งเสียงร้องงึมงำในลำคอเป็นพักๆ ทว่าเมื่อสติของนางกลับคืนมา ร
