าวกับความเงียบงันภายในห้องตรวจนี้ออกจะผิดธรรมดาเกินไปสักหน่อย มันเงียบงันเสียจนมีความรู้สึกอบอุ่น นางก้มหน้ามองมือข้างนั้นที่อยู่บนลำคอของตน ปลายนิ้วชี้กำลังลูบอยู่บนผิวของนาง นิ้วมืออื่นๆ จึงงอลงเล็กน้อย นิ้วมือเหล่านั้นสะอาดสะอ้าน กลมมน เรียวยาวชัดเจน
นี่มันใช่มือของท่านหมอหลวงอาวุโสที่ไหนกัน!
หลินชิงเวยจับมือข้างนั้นไว้ทันทีแล้วพลิกกายหันกลับมามอง
จากนั้นถึงกับตื่นตะลึง
ผู้ที่นั่งอยู่ริมเตียงของนาง ถึงกับเป็นเซียวเยี่ยนที่ไม่พูดไม่จา
เซียวเยี่ยนเองก็ตื่นตะลึงเช่นกัน
ยามนั้นเสื้อผ้าของหลินชิงเวยตกลงมาครึ่งๆ เพียงแค่กะพริบตา ก็เป็นชายโสดหญิงม่ายอีกแล้ว ดวงตาทั้งสี่ประสานสายตากัน บรรยากาศอุบอุ่นกำกวมนั้นแผ่กระจายทั่วภายในห้อง
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว “ไฉนจึงเป็นท่านได้? ข้าเรียกหมอหลวง ไม่ใช่เซ่อเจิ้งอ๋อง”
“เวลานี้หมอหลวงล้วนมีงานล้นมือ”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนถึงท่าน” หลินชิงเวยพูดแล้วก็ลุกขึ้น
ใครจะคาดคิดว่าเซียวเยี่ยนกลับกดนางลงบนหัวไหล่ของนาง “อย่าเพิ่งขยับ ยังมีอีกเล็กน้อยก็เรียบร้อยแล้ว”
หลินชิงเวยดิ้นรนขัดขืน ไม่เพียงไม่อาจดิ้นรนหลุดจากฝ่ามือของเซียวเยี่ยนได้ กลับกลายเป็นว่ายิ่งดิ้นรนเสื้อผ้าของตนก็ยิ่งเปิดกว้างขึ้น จากมุมที่เซียวเยี่ยนมองลงไปไม่เพียงแต่จะมองเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหลินชิงเวย ยังสามารถมองเห็นลายเส้นโค้งนูนของทรวงอกที่เป็นรูปร่างเลือนราง
“หากเจ้ายัง
