ขยับอีก บาดแผลก็จะปริออกแล้ว” น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนกล่าวหนักขึ้น
หลินชิงเวยร้องฮึ “นั่นดูเหมือนไม่ใช่เรื่องอะไรของเซ่อเจิ้งอ๋องกระมัง เซ่อเจิ้งอ๋องปล่อยข้าจะดีที่สุด ทายาเรื่องพรรค์นี้ไม่เหมือนเรื่องขึ้นเตียง ไม่อาจบังคับใจกันได้!”
“เจ้าช่างปากคอเราะร้ายนัก ในเมื่อเป็นเยี่ยงนี้เจ้าก็ลองดูว่าจะเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของเปิ่นหวางได้อย่างไร” ดูเหมือนเซียวเยี่ยนถูกนางกวนจนมีโทสะเสียแล้ว ดังนั้นไม่ว่าจะต้องออกแรงดิ้นรนอย่างไรหลินชิงเวยก็ปรารถนาจะคลานขึ้นมาให้ได้
นางยอมรับว่านางโมโหเหลือเกิน ดังนั้นนางจึงไม่ปรารถนาจะพูดคุยกับคนประเภทนี้ เมื่อต้องการใช้คนก็เรียกหาคน เมื่อผู้อื่นหมดประโยชน์แล้วกลับนิ่งดูดาย นางไม่ต้องการมีความเกี่ยวข้องอะไรกับบุรุษประเภทนี้
ก่อนหน้านี้ นางประเมินเขาสูงไปจริงๆ
ทว่านางเพิ่งจะโก่งหลังขึ้นมา เซียวเยี่ยนกลับจี้สกัดจุดบนหลังของนางสองครั้ง หลินชิงเวยพบว่าตนเองเคลื่อนไหวไม่ได้จึงได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง
หลินชิงเวยด่าทอ “มารดาท่าน ท่านยังทำเรื่องไร้ยางอายกว่านี้ได้อีกหรือไม่?! ถ้ามีความสามารถจริงๆ ก็ปล่อยข้า!”
เซียวเยี่ยนกลับมีท่าทีเงียบขรึม เขาใส่ยาให้หลินชิงเวยต่อไป “เปิ่นหวางไร้สามารถ เจ้าคงต้องพยายามเองแล้ว”
นางยังไม่พบว่าที่จริงแล้วคนผู้นี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ความสุขุมอดทนของนางที่สั่งสมมากว่าสามสิบปีกำลังจะถูกเขาใช้จนหมดสิ้น หลินชิงเวยร้องฮึ “ข้าดูแล้วท่านต่าง
